Dirk Elst

Sisyphus neemt een pauze op de bergtop.

2011-10-02T05:37:00.000-07:00

Een gorilla op het dak van De Nationale Bank

2011-10-02T05:35:00.000-07:00

Een gorilla op het dak van De Nationale Bank.

2011-10-02T05:34:00.000-07:00

Côté Tervuren. Een luisterspel.

2011-09-24T04:56:00.000-07:00

Dit luisterspel maakte ik samen met Joy Voncken. Het is een halte in het parcours van de tentoonstelling 'Uncensored, die loopt van 23 september 2011 tot 8 juli 2012 in Het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika in Tervuren. Je kan het beluisteren in de kelderzaal waar de olifantenschedels bewaard liggen.

MUZIEK

VERHAAL.
Olifanten maken o.a. gebruik van een laagfrequent geluid (infrageluid) om over lange afstanden met elkaar te communiceren. Hiervoor doen ze beroep op de omgeving of ruimte, nl. de lucht en de grond. In een van haar basisvormen vervult percussie een vergelijkbare functie, nl. communicatie.

Voor ‘Coté Tervuren’ werden er veldopnames gemaakt van een olifant in gevangenschap (Zoo van Antwerpen). De opnames van zijn gebrom en geritsel worden gemengd met subtiele percussie.

Op die manier verandert de kelderzaal in een klankkast/kijkdoos. Ze is –mede door de aanwezigheid van de schedels- ook een metafoor voor het aanzienlijke geheugen van zowel de olifant als van het museum.

PERSONAGES.

In het gesproken gedeelte bezoeken drie vrienden de kelderzaal. Ze kijken verwonderd om zich heen. Een van hen neemt een schriftje uit zijn tas en vraagt de anderen of hij iets mag voorlezen. Het blijkt een fragment uit zijn dagboek te zijn.

ANIHILISSE, L’ETRANGER:

“Je tente de modéliser le monde maintenant.
Je n'ai que des phrases qui conjuguent le présent.
Dés qu'elles se trouvent sur papier, elles se sentent
quelque part, miroir du passé.”

RUDI, THE GHOSTWRITER:

“It seems it all came together between hand and page, no?
But do you still feel at home with your words?
You’re writing down memories, aren’t you?
As if you’re afraid of losing them.
Are you still peering through the fence?
Why don’t you just open up?”

CHARLOTTE, DE WETENSCHAPPER

“Bon, allemaal goed en wel.
Er bestaat nog steeds geen geheugen voor de toekomst.
Geen soortgelijk apparaat.
We kunnen ver achteruit denken,
maar niet even ver vooruit,
wat dat betreft zijn we eerder… onhandig.
Zetten wij om die reden heel de wereld naar onze hand?”

Veldopnames, percussie en concept: Joy Voncken
Tekst: Dirk Elst
Stemmen: Dirk Elst, Maarten Moesen & Lore Creve
Mix & master: Maarten Moesen & Joy Voncken
Met dank aan KMDA

LINKS

http://uncensored.africamuseum.be/nl
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=323G2GJG
http//www.myspace.com/motorchestre

Giovanni Barcella- drummer and poet.

2011-06-13T03:35:00.000-07:00

Giovanni Barcella has asked me to write 'a poem' about his work as a drummer. We know each other for years. We have discussed a lot. So I have an idea of how he sounds like. Some dialogues have to stay cherished. Well, that poem turned out to be without any rhyme. I'm sorry for that. Anyway, here it is:

'I try to de-compose the contemporary aesthetics
of pleasing and appealing
-beauty for instance-
because they don't accept real catastrophs,
sadness nor dead.

I'm 'not convinced' all the time,
just by a lifting of the eyes,
that is.
That makes me a weak.
But I do see the weakness of being convinced too.
Probably because of me, being a weak.

So I try to de-compose,
and question myself and those aesthetics.
To find a way out,
to get me silenced somehow.

There's something going on with frankness,
I guess.

Huh, to me? (You were asking?)

Their format seems rather an empty basket.
It only reassures,
what the cultural industry accepts,
or what it is convinced of,
or what it permits
to be of some value or not.

Does that sound appealing to you?'

Het graf van Toetanchamon.

2011-05-18T02:18:00.000-07:00

Toetanchamon was, in tegenstelling tot wat sommigen beweren, niet zo zot van de zon en huwde vermoedelijk om dezelfde reden zijn halfzus. Samen hadden ze dode kindjes. Zelf stierf de jongeman naar het schijnt aan een slangenbeet. Zijn graf leek me nogal over de top, ook al las ik ergens dat zijn graftombe een in der haast bijeengeraapt zooitje was. Niet van betekenis in vergelijking met de luister die grafschenners in de grote piramiden vonden. De grot waarin men Toetanchamon ontdekte, had in feite een andere, ons onbekende, bestemming. Wat ik te zien kreeg op de tentoonstelling in de Brusselse Heizel was dus de pracht en praal van de laatste rustplaats van een pauper. Mijn gevoel voor verhoudingen zou na die bewuste zondag in Brussel nooit meer dezelfde zijn...

Bon, laten we vooral bij de les blijven. Hier dient een verslag geschreven. De relevantie ervan laat ik in het midden. Een gebrek aan noodzaak lijkt me trouwens het ergste wat een verslaggever kan overkomen. Een heikele kwestie me dunkt. Ik wil met dit verslag een alternatief bieden voor de audiogids, die tekst en uitleg gaf bij de virtuele tentoonstelling. Ik bezocht ze uit jeugdsentiment. Ooit identificeerde ik me met de farao in kwestie. In de Kempen was dat. Ieder zij zegje en verantwoording. Een zoektocht naar herkenbaarheid, met diverse associaties naar een herkenbaar en een schijnbaar gedeeld verleden. Dat is belangrijk vandaag de dag, toch? Ook al betreft het hier Egypte. Vormgegeven en gepresenteerd op een virtuele (fake?) tentoonstelling in de onafhankelijke republiek Brussel. Ok, genoeg over de actualiteit. Laten we het vooral over het verleden hebben.

Toetanchamon was de laatste telg uit een heilige bloedlijn. Zijn vader ontpopte zich tot de allereerste monotheïst en huwde ondertussen Nefertete. '1 God 1 volk', het trok toen nog de knapste vrouwen aan. Een heroïsche tijd waarin men vrouwen nog niet uit de grote verhalen schrapte, zoals later enkele macho (en bange?) monotheïsten wel deden. Toetanchamon was echter niet zo fanatiek. Althans wat zijn goden betreft. Ik geloof dat hij echtgenoot en minnaar tegelijk was. Moby dick who tries to be a killer whale, zoiets.

Aan de lekkere prenten te zien, hield hij van atletische vrouwen. De man bezat zelfs een fenomenale feminatheek avant la lettre. In real time, bedoel ik dan. Een harem? Kortom, multitasking was hem niet vreemd. In zijn dode en gekruiste armen vond men een kleine Sinterklaas staf en een gesel. Even dacht ik aan een complot van het Vaticaan. En toen ik de sarcofaagjes met zijn ingewanden zag, dacht ik aan Star Wars. Bon, hij werd met de nodige egards bewaard. In massief goud en zo. De zittende hond was mijn favoriet. Een wakende jakhals die 3000 jaar in het duister op een gouden tabernakel zat. Hij zag je echt, de wachtende rakker.

‘Den Toet’ nam ook een haarlok van zijn grootmoeder mee in het graf. Een womanizer die zijn zaakjes wel voor mekaar had, me dunkt. De tentoonstelling van het graf was zo fanatiek prachtig dat ik het bijna op een gillen zette. Wat wil je, met zo veel goddelijkheid voor je neus hoop je stilletjes op een wedergeboorte, toch? Al beving me de paradoxale gedachte dat ik nooit werkelijk geboren ben. Ik staar af en toe in de oneindigheid of in een glazen kast bijvoorbeeld, zonder werkelijk iets te zien. Een blik kan doden, gedood worden en zodoende dood zijn. Zelfs de zonnegod moet zoiets gekend hebben.

Zijn mummie leek me overigens goed bewaard. Ze deden hun best, daar in de Vallei der Koningen. Maar met zulke ‘hongerige looks’ kan je toch moeilijk in het hiernamaals over straat lopen. Daar kijkt geen enkele jonge maagd naar om. Natuurlijk, Toetanchamon leek aanvankelijk geprepareerd voor een gemaskerd bal. Enkele archeologen hadden daar zo hun eigen idee over en brachten hem terug tot wat zij dachten dat de essentie was: een schriel mummie, ontdaan van zijn kostuum voor de eeuwigheid. Archeologen houden blijkbaar van menselijkheid. Ik zou de mening van de zittende jakhals daarover wel eens willen horen.

Trouwens op een fijn juweel van meteoriet zag ik nog een ander huisdier: Een goddelijke mestkever die de zon in de lucht hield. Er is nog hoop op een dageraad, beste lezers. Weldra, indien de sterren en kevers het nog zien zitten met ons, wij verdwijnenden. Alles slechts eenmaal, eenmaal slechts en niet vele malen. Misschien gunnen ze het ons nog, de sterren en kevers. Ook al schreef men in heilige boeken dat we het tegendeel verdienen.

Na mijn tocht door de tentoonstelling at ik braaf een broodje uit een plastic bakje en dronk een Vedett. In het Jubelpark was dat. Onder het bankje waarop ik zat, lag het bezaaid met kleine snoepflesjes 'Vodka-Lemon'. Ik was even terug een hangjongere. Mijn oksels stonden ditmaal niet in brand. Ik verlangde naar een zonnebril. Om de zachte kleuren ervan. Om de 'verheerlijking' van de schrale feiten ook.

Ach ja, voor ik het vergeet, de God van de Kunstenaars nam hij ook mee in het graf. Hij was prachtig zwart en had een inktblauwe helm op. Ik zag ook veel boten. En engelachtige meisjes met gespreide armen aan elke hoek van zijn bed. ‘Den Toet’: de gebalsemde echtgenoot en gouden minnaar. Zou hij op de pot zijn oren hebben dichtgestopt?

De nacht van de poëzie. Een klein en subjectief (ingebeeld?) verslag.

2011-04-03T13:05:00.000-07:00

Giraf in een kathedraal.

Ze liep door de middenbeuk met wiebelende billen, charmant
alsof ze daar gelukkig van werd. Haar hoofd dobberde
ervan. Op dat moment had het wél plaats op haar lijf.(*)

Terwijl het altaar dichterbij kwam en de rode loper waarop ze liep
op een tong uit een verstomde mannetjesbek leek,
voelde ze de kathedraal enkel door zichzelf gevuld.

Op het altaar draaide ze zich om.

Ze strekte de nek en keek door de glasramen
naar de nacht. Hoog in de nok was het daar
mooi geweest, die dag. Haar ogen blonken,
terwijl ze voordroeg in kleuren en verzen,
zomaar, mooi uit het hoofd,
terwijl ze vanuit de hoogte misschien dacht:

"Mijn gat jeukt zo en die glasramen had ik graag zelf gemaakt.
Tja, dat is nou eenmaal traditie. Daar kijk je eens lief door."

Achteraan in de kathedraal lalde iemand iets over 'revolutie'.
Er waren ondertussen camera's. Vandaar.

Zij was een giraf die nacht.
Maar niets menselijks was haar vreemd.

Ze las niet: "In godsnaam, hoe raak ik uit deze kathedraal weg?"

Neen, hij zat haar nog te lekker, als een boerka van steen,
gebouwd door mannen waarvan men achteraf
zegt dat ze heel berucht en bedreven waren geweest.

Toen ze weg was, overdonderde een ander in gebrul.
Revolutie is een kwestie van volume en paljasserij.

Enkele parochianen raakten dronken van gedweep die nacht.
Iemand zong over een haven.
Hij was daar blijkbaar al eens gepasseerd.

(*)Is trots het gekke verband tussen lijf en hoofd wanneer beide voelen dat ze samen goed bezig zijn?

Iemand noemt je een Vlaming en dan krijg je dit.

2011-03-22T10:08:00.000-07:00

Op een dag wordt je aan iemand voorgesteld met de woorden: “Dirk Elst…een Vlaming”. Op zich is daar niets ergs aan. Toch lach je eens flauw en vooral onbehaaglijk. Alsof een vaag spook zich achter je rug schuil houdt, een hand op je schouder legt en met je meekijkt.

(Ik gebruik het adjectief ‘vaag’ omdat het desbetreffende spook uit mist en niet uit lakens bestaat.)

Het spook noemt zichzelf ‘De Vlaamse Identiteit’. Zo had je jezelf nog niet gezien. Laat staan dat je in die termen al over jezelf had nagedacht. Plotseling lijkt het onvermijdelijk. Of je denkt erover na of men doet het blijkbaar in jouw plaats. Je steekt een vinger in de lucht (Neen, geen middelvinger!) en corrigeert fijntjes: “ Euh, excuseer Belg, doch geen echte patriot.“

“Mijnheer is een linkse”, antwoordt de onbekende gedecideerd. “Die zijn doorgaans nogal conservatief ingesteld.”

Je lijkt wel te vrijen met een vrouw, die niet ziet zitten dat je zoiets met haar zou doen.

“Trouwens”, vervolgt de onbekende stem, nog steeds even gedecideerd. “Trouwens, we hebben ons al veel te lang laten doen. Het wordt tijd dat de Franstalige elite eindelijk beseft dat zulks geen onderdeel meer is van de Vlaamse identiteit. Dat laten doen, bedoel ik dan.“

Je lijkt plotseling uitgeput, terwijl je amper beweegt. In plaats van je te verdedigen gooi je het over een andere boeg. “Ok”, denk je bij jezelf. “Hier dient dringend een misantropische satire opgevoerd.”

“Trouwens nu we het toch over nationalisme moeten hebben, zou ik je graag mijn droom uit de doeken doen. Het is een ambitieus plan, maar 'Vlamingen' zijn daar niet vies van, toch?”

“Wel”, ga je gedecideerd verder, ”het zit zo. Ik zou graag de volledige redactie van een nummer van National Geographic op mij nemen. Ik bedoel het magazine, weet je? Euh… < National> ...snap je? De nodige artikels en foto’s heb ik reeds op mijn harde schijf verzameld. De titel van het nummer zou zijn: “ Can we all just disappear? Nature is calling.”

De onbekende fronst de wenkbrauwen en zijn mond blijft net iets te lang open hangen. Je roept luider dan normaal ‘ Ciao’ en wandelt lachend en handenwrijvend van hem vandaan. Er valt iets van je af.

Eens thuis gekomen zoek je wat teksten over nationalisme op. Je vindt er eentje die het over angst en de ander heeft. Je trekt je schouders op en zucht: “tja”.

On the one hand, it is something that belongs to one particular group or community of people and not to others. It is "our Thing," and therefore inaccessible and denied to the Other. On the other hand, however, it is that which is under constant threat by the Other, even though at times only under a symbolic menace. (Slavoj Zizek on Nationalism, Enjoy your nation as yourself, Tarrying with the negative)

Brief aan Geert Wilders.

2010-10-26T08:12:00.001-07:00

Beste Geert Wilders,

Soms denk ik dat de vliegtuigen zich niet in de Twin Towers, maar in jou hoofd boorden. Allicht een geschenk uit de hemel. Jouw hemel dan. Ik zie het zo voor me: Jij op de knieën, met wijd opengesperde mond, waterige ogen, smekend om het lang verwachtte startschot, het teken om alle remmen los te gooien. Als er al ergens een rem op stond natuurlijk. Het hangt er van af of je een opkropper bent of niet. Niettemin heeft ontvankelijkheid vele gezichten. Het jouwe is er één van. Dat het in jou hoofd al ravenzwart was, al ver voor de grote en kleine aanslagen, kan ik alleen maar vermoeden. Dat jouw hatelijk geneuzel zoals jouw vals platina blond is: Vermoedelijk een dekmantel voor je allicht lage zelfbeeld en je hang naar suïcidaal gedrag, zoals echte helden betaamt: Zij sterven maar één keer en het liefst in het heetst van de strijd. Misschien slaag jij er wel in om de oorlog terug binnen Europa te krijgen. Door een voorbeeld te stellen. Er zijn voldoende mensen die last hebben van de vrede en hun geweten. En aan grote voorbeelden hebben we in Europa blijkbaar een gebrek. Een spijtige zaak, maar toch een van een minderheid beste Geert Wilders. Een grote minderheid weliswaar, maar de wereld blijft nog steeds groter dan de jouwe. Daar zul je me niet over horen klagen. Ik heb er me zelf nooit echt in thuis gevoeld, dat mag ik wel bekennen, in de grote wereld bedoel ik dan. Ik tracht er echter geen drama van te maken, laat staan een identiteit, die zo nodig blijkt om zich achter een vlag te scharen en zodoende, met slagzinnen en gewapper, je eigen demonen onverwerkt op je medemens los te laten. Vuil spel heet zoiets. Het scoort lekker, dat wel en het steekt anderen aan. Een trend dus.

Ik speel dat spelletje ook, aan de ontbijttafel, tegen mijn boterhammen met choco bijvoorbeeld. Zij krijgen van alles de schuld en wat doorgaans lastig is: Zij zeggen spijtig genoeg niets terug, alsof ze alles wat ik zeg voor waarheid aannemen. Na een tijd stel ik vast dat er maar één persoon aan de ontbijttafel zit die luistert en dat ben ik zelf. Zo blijf ik alleen met mijn gezeik, beledig ik enkel mezelf, alsof ik leuter tegen mijn spiegelbeeld. Totdat ik de boterhammen opeet, die zwijgende rakkers. Jij vindt hen allicht extreem linkse ratten, zwijgende lafaards, sceptici die alle tijd en luxe hebben om sceptisch te zwijgen. Typisch Europese boterhammen met choco, laten we zeggen.

Ik sta wel elke dag voor ze op, moet je weten. Ze brengen humaniteit in mijn duizelige ochtend. 'Van de pot gerukt', zou je kunnen opmerken, maar beste Geert Wilders, dat vind ik ook van jou. En nu we het toch over de pot en rukken hebben: Mijn ontlasting ploft of kwakt doorgaans in de pot, beste Geert Wilders. De sporen - als ze er al zijn - pis ik naderhand weg, met het nodige gevoel voor ceremonie, dat wel. Ieder zijn ritueel. Ik check ook mezelf even in de spiegel om te kijken of er niet al te veel Boze Geest op mijn gezicht achterbleef, niet te lang, je zou nog te veel van jezelf gaan houden en daar heeft niemand wat aan. Daar wordt een mens ellendig van en om eerlijk te zijn word ik het ook van jou. Het moet zijn dat je ergens heel diep gekwetst bent of zo. Of juist niet, en dan ben je alleen maar koud. Slachtoffers van de kilte: Ze moeten er ook zijn. Dat is niet zo erg. Alleen, dat het er blijkbaar zo veel zijn, daar schrik ik wel van. Het is spijtig dat jij hen een stem geeft. 'Ze verdienen wel beter', denk ik dan. Boterhammen met choco bijvoorbeeld.

Ondertussen zoek je al twitterend aansluiting bij iedereen waaraan je denkt je zaak te kunnen slijten. 'Judea/Samaria zijn Israël, dus hoe meer Joodse nederzettingen daar hoe beter', kakel je bijvoorbeeld. Leeft daar iemand in vrijheid? Is dat misschien jouw nieuwe invulling van Hollandse gezelligheid? Je noemt jezelf toch democraat - lees democratisch verkozen - en jouw partij heet Partij Voor de Vrijheid. En een volksjongen ben je ook al. Het kan niet op. Van alle markten thuis dus. Ik geloof er eerlijk gezegd niets van. Jij bent eerder een imitator. Zoals onze Jean-Marie Dedecker. Hij playbackt enkel nog in besloten kring. Jij hebt vast ook wel een mening over judo. Stuur hem een sms, je weet nooit waar het goed voor is. Hij is o.a. neoliberaal. Een kolfje naar jouw hand, toch?

Trouwens, als ik even moederlijk mag zijn: Neuk jij wel genoeg? Want man, wat kraam jij toch allemaal uit? Een ellendige zaak, beste Geert Wilders. Hoe je het ook draait of keert, jij haalt daar je voordeel uit. Op korte termijn dan. Laten we dat althans hopen want je speelt het wel heel pathetisch. Veel grootsheid zal het je niet opleveren, daarvoor heb je het te kwaad op met de mensen en die teleurstelling zal je hen zeker niet onthouden. Zet jou op een troon en je verandert ongetwijfeld in een versie van keizer Nero. Laatstgenoemde stak Christenen in brand, bij wijze van sfeerverlichting op zijn talrijke tuinfeesten. Ik weet het: Ik overdrijf, maar ik zag jou foto vandaag in de krant. Je kijkt nogal boosaardig naar de lezer. Een beetje pafferig ook. Op dezelfde pagina staat een foto van het blijkbaar herrezen genootschap de Ku Klux Klan. Vandaar mijn associatie met vuur en zo.

Op één punt geniet je echter mijn volste vertrouwen: Dat je de mensen zal teleurstellen. Een geruststelling en ik houd je er aan. Haal je neus maar voor me op. Een vriendelijk gebaar zou ik raar vinden. Ik ben immers een krantenlezer (ook buitenlandse!) en ik weet niet wat jij van dat ras denkt. Of hanteer jij liever cultuur? Ik weet het niet meer. Kortom, ik koos jou als zondebok. Voor de verandering. De krant heb ik intussen dubbel geplooid. Jouw neus zit nu gevaarlijk dichtbij het brandende kruis van de Ku Klux Klan. Het biedt perspectief. Een gelaatsbruiner? Lichttherapie? Knisperend kampvuur? Neem gerust een gitaar ter hand en laat je inspireren door de setting. Jij tovert ongetwijfeld een vergeten hymne uit een of ander aangebrand verleden. Een lied ter eer en glorie van jouw vrijheid. Passend, toch?

Poetry Slam in Watou.

2010-08-11T02:40:00.000-07:00

Er was het dorpsplein van Watou op een zondag onder een hoge zon en hoewel er ieder uur een regenbui ernstig boven onze (slam)hoofden dreigde, liet men toch het licht aan in de hemel, de God of Goden -wie en hoeveel zijn het er nu- verspeelden die dag, ergens onderweg alle hun kansen op trefzekerheid. Op zondag weet men soms niet wat gedaan en dan mag dat, ook in de contreien van Westhoekers en Westhoeksters, zoals een dichter/schrijver op het einde van diezelfde zondag de streek van de noeste én meer westelijke werkers trefzeker omschreef. Het was een dag van poëzie en dan zijn adjectieven niet van de lucht. Poetry Slam in Watou, ook al zou je op het eerste zicht het tegendeel vermoeden, enig gevoel voor exotiek is hier niet van de lucht.

Het eerste wat me opviel, was de dikke, gezwollen lucht en mijn moeder zei me ooit dat het de vitaminen van den boerenbuiten zijn, tja ik houd me al jaren op in verontreinigde niet zo dikke stadslucht, die wel vol is maar daarom niet dikker, enkel vuiler, dus zal ze wel ergens een punt hebben, niet? Dikkere lucht dus.

'Hmm, vandaar dat ze hier zo sappig praten, ze kauwen op dikkere lucht, als op een kauwgum', dacht ik toen ik met mijn fiets rond het dorpsplein reed.

Over dat laatste hoorde ik later op de dag een dichteres, over flamingo's, iedereen in het roze en kauwgum en zo. Ze is waarschijnlijk van de streek. Ik dacht eerder aan kamelen, maar dat is niet netjes, de mensen met kamelen vergelijken, dat roept akelige politieke partijen op en het getuigt van weinig respect en wat meer is, die beesten kauwen op droge lucht, wat volgens mij dunnere lucht is, maar genoeg daarover.

Trouwens wanneer je spreekt in dikkere lucht dan maak je blijkbaar je zinnen niet af, ze komen gehavend uit de strijd, ik wil zeggen: Je laat ze op het einde ervan uitsterven in gemurmel. Niet dat ze hier in de streek allemaal murmelen, dat niet, maar toch op het einde van de zinnen die hier uitgesproken worden, draait men het volume enkele strepen lager en zoekt men ondertussen naar een ander radiokanaal, alsof de klank van hun woorden zich naar het einde toe overgeeft aan het geruis van de dikkere lucht of de wind, dat gebeurt allemaal zonder dat je er erg in hebt, zoals een dj die naadloos twee platen aan elkaar draait en de ene nog een tijd door de andere laat lopen en dan zachtjes het volume van die plaat uitdraait. 'In the end we are all fading' zou de titel van een rap kunnen zijn en rap dat is ook slam, niet?

Als luisteraar moet je dan toch zeer bedreven zijn om de boodschap -als die er al is-enigszins te begrijpen. Taalanarchie is een raar beestje, creatief dat wel en het 'Kust al mijn klote als je me niet verstaat', getuigt van een trots die men hier scherp houdt. Allemaal door de dikkere lucht, denk ik dan. Wanneer ze dan in meer verontreinigde lucht komen, gaan ze geheid poëzie schrijven, dat spreekt voor zich. Je zou voor minder melancholisch worden, of asociaal.

Maar zoals ik al zei, genoeg daarover. Ik zou over Poetry Slam op zondag schrijven, maar ik ken spijtig genoeg te weinig van het genre, ik verval liever in clichés zoals "Elke vogel zingt zoals hij gebekt is', vandaar dat ik uitweid over details, de randverschijnselen van de dag, mijn persoonlijke ruis zeg maar. Ieder zijn waan van de dag en terwijl ik dit laatste schrijf, merk ik pas dat ik het wel degelijk over poëzie, dichters en dichteressen heb, enigszins omfloerst, dat wel en ik heb me ergens laten wijsmaken dat omfloerstheid helemaal niet slam is. Of toch?

Kijk, ik schrijf twee zinnen over Poetry Slam en ik kijk al tegen onoverbrugbare paradoxen aan. Tja, laat ik die bevoegdheid afschuiven, delegeren naar de dames en heren van de jury. Ik vraag me trouwens af of zij, terwijl zij kritisch de vijf finalisten observeerden en aanhoorden, een totaalervaring dus, of zij het paard in de wei naast de zaal, hangar, stal, kortom het slamlokaal zullen we maar zeggen, of zij de wilde en machtige merrie hebben gehoord? Of was ze er enkel tijdens de voorrondes? Ik herinner het me niet meer, ze hinnikte nog de ganse avond in mijn hoofd. Misschien ging het zelfs om een hengst en kon hij het goed verbergen, ik vrees het zelfs maar toch zal het hier, in dit verslag een merrie zijn. Deontologie, waar gaat dat over en welke slammer beoefent nou zoiets?

De dichters en dichteressen, slammers, performers, benoem hen zoals je wil, hebben me verwonderd die dag. Ik zag de leegte breken, ik dacht aan alle bestorven weduwes in de wereld en mijn adamsappel wist niet wat gedaan, ik maakte me zorgen over een vrouw die wou oversteken en tegelijk lachte ik haar uit, hysterisch wijf, graancirkels, verwarrende namen van tweelingen, afgestroopte huid, ik hoorde ook voor het eerst iemand zoveel EN'nen achter elkaar debiteren dat ik uit plaatsvervangende ellende een liedje wou zingen en schudde reeds zacht met mijn hoofd op man's hypnotische beat, of moet ik hier 'slag' zeggen, want achteraf hoorde ik op het terras van café 'De Eendracht' praten over een juf Nederlands die vindt dat alle taal politiek is en dat ook zo in de klasjes rond strooit. Kleine taal, kleine politiek en 'verangelsaksen' is dat slam? Vlag en wimpel waarschijnlijk niet.

Ik zag ook etterbakken aan de macht, zeurpieten in de oppositie, een verstrooide presentatrice -een veelheid aan poëzie kan bedelven- ik luisterde naar onvriendelijke PS'en van brieven waarin pennenvrienden met het nodige gevoel voor ceremonie werden afgeslacht, er hing ook asbest in de lucht, yes we can, een rouwstoet, flamingo's en hoorde een gastdichter met een kater of een chronisch slaapgebrek, of beide, teder in de woestijn slammen. Een deel van het publiek zat op omgekeerde emmers, in de deuropening keek altijd wel iemand naar binnen en de zon scheen, ze deed echt haar best en had dus toch een besluit genomen, volmondig voor Poetry Slam had ik de indruk. Ze had zelfs dagjestoeristen naar het slamlokaal gelokt en enkele onder hen zwaaiden af en toe met één hand in de lucht, naar de zon waarschijnlijk, die buiten was, om haar te zeggen dat het leuk was, daar onder het asbest, of dat die of die toch wel heel veel gelijk had en dat mooi had gezegd.

Kortom, het is veel om op te noemen, toch was het paard -een merrie- voor mij de slammer van de dag. Van haar werd ik week en soft en tussen de bedrijven door, wou ik, soft als ik toen was, het beest gaan aaien, maar de dame, hoog op de heupen, zag dat toch enigszins anders. Ze hinnikte fel (slam?), schudde met haar manen (slam?) en trapte met haar hoeven (slam?) op de trillende grond alsof ze haar kin voor me optrok en zei:

'Blijf jij maar bij mij vandaan jongen, hier gaat het er enigszins anders aan toe, en trouwens wat loopt hier al dat volk naast mijn terrein te doen? Bende contactgestoorde idioten!'

Ik zal haar niet vlug vergeten, dat lichtbruine en reusachtige paard, en hoewel de woorden die ik haar in de mond leg vast en zeker een uitwas van mijn fantasie zijn, zal ze toch een lange tijd op mijn netvlies gegrift blijven. Zij heeft vast geen last van dikkere lucht, in tegendeel, onmacht lijkt haar onbekend, ze steigert er voor, met een hoefslag trapt ze het zo plat. Waarom zou ze ook: Wanneer je zelf poëzie bent ga je het toch niet bedrijven, debiteren of op wedstrijden performen? Dan ben je het slammen voorbij. Heerlijk en machtig moet dat zijn: Voldaan en verwonderd door de wereld gaan, toch?

Paarden en literatuur, ooit komt dat wel goed. We gaan daar niet rancuneus over doen.

De winnaar van de dag -een slam is een 'battle' of wedstrijd- was een terechte winnaar: Een dichter met soms schrijnende teksten, van een pijnlijkheid die mooi wordt én niet onbelangrijk tijdens een slam: een goede performer (hij murmelde af en toe!), een acteur haast, die zelden door angst, onervarenheid of onzekerheid naast zijn rol staat en dat 'naast een rol staan' haalde ik uit een sonnet van Shakespeare, volgens mij 'slamde' hij ook. Of werd hij door anderen 'geslamd'. Wie zal het zeggen?

Toch vraag ik me af wat het verschil is tussen voordracht en slam? Ik zag weinig verschil en had eerlijk gezegd wel wat meer, tja stoutere dingen verwacht, slams met een vuil randje zeg maar, bij momenten ongetwijfeld mijn persoonlijke voorkeur.

Zelf heb ik ook deelgenomen aan de voorrondes van de Poetry Slam en sneuvelde al slammend tijdens diezelfde voorrondes onder het verdict van het publiek, dat altijd gelijk heeft overigens, ook al klinkt dat pedant en verbergt dat misschien een lichte wrok tegenover dat publiek, maar wanneer je voor een lange periode, zoals in mijn geval, thuis aan de schrijftafel zit, vervreemdt dat jezelf niet weinig, word je soms overmoedig en veronderstel je meer herkenbaarheid in je teksten dan erin te vinden is. Sommige dingen werken en andere niet.

Ik zal hier niet over mezelf uitweiden maar dacht te moeten aangeven dat ik als schrijver van dit verslag ook deelnam aan de Poetry Slam in Watou, een slammende verslaggever dus, daarom kan hier geen sprake zijn van objectiviteit. Kwestie van de bevoegdheden over te hevelen en over bevoegdheden neuzelt men in dit landje al genoeg. Ik noem ook nergens namen en dat is misschien flauw, maar ik denk dat de kranten bijvoorbeeld, of de media in het algemeen beter geplaatst zijn om de namen te 'beheersen'. Hopelijk doen ze dat ook want dat is hun job. Ziezo, ik heb me lekker ingedekt.

Natuurlijk dien ik een einde aan dit -tja- verslag te breien en vaak is dat lastig: Ergens een punt achter zetten, al is het maar achter een onnozele zin, ligt me niet omdat afscheid nemen niet mijn ding is: Ik heb er het talent niet voor. Een mens wordt daar zeurderig van en dat getuigt van weinig slam...

De dames organisatoren van de Poetry Slam in Watou spraken trouwens aan het einde van de dag over een begin, een slambegin zullen we maar zeggen en dat lijkt me geen slecht idee voor een einde van een verslag, waarvan menig journalist zou zeggen: 'Man man man, kom toch tot de kern van de zaak! Make your point!'

Zo zal geschieden en wel vlug.

Aan iedereen in Watou, op of rond de Poetry Slam, bedankt, het was een hele mooie zondag. Punt.

Poetry Slam in Watou 2010.

2010-08-10T08:09:00.000-07:00

Poetry Slam in Watou.

Er was het dorpsplein van Watou op een zondag onder een hoge zon en hoewel er ieder uur een regenbui ernstig boven onze (slam)hoofden dreigde, liet men toch het licht aan in de hemel, de God of Goden -wie en hoeveel zijn het er nu?- verspeelden die dag, ergens onderweg alle hun kansen op trefzekerheid. Op zondag weet men soms niet wat gedaan en dan mag dat, ook in de contreien van Westhoekers en Westhoeksters, zoals een dichter/schrijver op het einde van diezelfde zondag de streek van de noeste én meer westelijke werkers trefzeker omschreef. Het was een dag van poëzie en dan zijn adjectieven niet van de lucht.

Het eerste wat me opviel, was de dikke, gezwollen lucht en mijn moeder zei me ooit dat het de vitaminen van den boerenbuiten zijn, tja ik houd me al jaren op in verontreinigde niet zo dikke stadslucht, die wel vol is maar daarom niet dikker, enkel vuiler, dus zal ze wel ergens een punt hebben, niet? Dikkere lucht dus.

'Hmm, vandaar dat ze hier zo sappig spreken, ze kauwen als het ware op dikkere lucht, als op een kauwgum', mompelde ik in mezelf, met mijn fiets cirkelend rond het dorpsplein.

Over dat laatste dacht ik later op de dag ook een dichteres gehoord te hebben, over flamingo's, iedereen in het roze en kauwgum en zo. Ze is waarschijnlijk van de streek. Ik dacht eerder aan kamelen, maar dat is niet netjes, het getuigt van weinig respect en wat meer is, die beesten kauwen op droge lucht, wat volgens mij dunnere lucht is, maar genoeg daarover.

Trouwens wanneer je spreekt in dikkere lucht dan maak je blijkbaar je zinnen niet helemaal af, ze komen niet ongehavend uit de strijd, ik wil zeggen: Je laat ze zo een beetje op het einde ervan uitsterven in gemurmel. Niet dat alle bewoners van dit dorp murmelen, dat niet, maar toch op het einde van de zinnen die hier uitgesproken worden, draait men het volume enkele strepen lager en zoekt men ondertussen naar een ander radiokanaal, alsof de klank van hun woorden zich naar het einde toe overgeeft aan het geruis van de dikkere lucht of de wind, als een dj die naadloos twee platen aan elkaar draait en de ene nog een tijd door de andere laat doorlopen en zachtjes het volume van die plaat uitzet. 'At the end we are fading' zou de titel van een rap kunnen zijn en ook dat is slam, niet?

Als luisteraar moet je dan toch zeer bedreven zijn om de boodschap -als die er al is-enigszins te begrijpen. Taalanarchie is een raar beestje, creatief dat wel en het 'Kust al mijn klote als je me niet verstaat', getuigt van een trots die men hier scherp houdt. Allemaal door de dikkere lucht, denk ik dan. Wanneer ze dan in meer verontreinigde lucht komen, gaan ze geheid poëzie schrijven, dat spreekt voor zich. Je zou voor minder melancholisch worden.

Maar zoals ik al zei, genoeg daarover. Ik zou over de Poetry Slam op zondag schrijven, maar ik ken spijtig genoeg te weinig van het genre, ik verval liever in clichés zoals "Elke vogel zingt zoals hij gebekt is', vandaar dat ik uitweid over details, de randverschijnselen van de dag, mijn persoonlijke ruis zeg maar. Ieder zijn waan van de dag en terwijl ik dit laatste schrijf, merk ik pas dat ik het wel degelijk over poëzie, dichters en dichteressen heb, enigszins omfloerst, dat wel en ik heb me ergens laten wijsmaken dat omfloerstheid helemaal niet slam is. Of toch?

Kijk, ik schrijf twee zinnen over Poetry Slam en ik kijk al tegen onoverbrugbare paradoxen aan. Tja, laat ik die bevoegdheid afschuiven, delegeren naar de dames en heren van de jury. Ik vraag me trouwens af of zij, terwijl zij kritisch de vijf finalisten observeerden en aanhoorden, een totaalervaring dus, of zij het paard in de wei naast de zaal, hangar, stal, kortom het slamlokaal zullen we maar zeggen, of zij de wilde en machtige merrie hebben gehoord? Of deed ze dat enkel tijdens de voorrondes? Ik weet het niet, ik hoorde ze nog de ganse avond in mijn hoofd hinniken. Misschien was het een hengst en kon hij het goed verbergen, ik vrees het zelfs maar toch zal het hier, in dit verslag een merrie zijn. Deontologie, waar gaat dat over en welke slammer beoefent zoiets nog?

De dichters en dichteressen, slammers, performers, benoem hen zoals je wil, hebben me verwonderd die dag. Ik zag de leegte breken, ik dacht aan alle bestorven weduwes in de wereld en mijn adamsappel wist niet wat gedaan, ik maakte me zorgen over een vrouw die wou oversteken en tegelijk lachte ik haar uit, hysterisch wijf, graancirkels, verwarrende namen van tweelingen, afgestroopte huid, ik hoorde ook voor het eerst iemand zoveel EN'nen achter elkaar zeggen dat ik van liefdevolle ellende een liedje wou zingen en schudde reeds zacht met mijn hoofd op man's hypnotiserende beat, of moet ik hier 'slag' schrijven? Ik zag ook etterbakken aan de macht en zeurpieten in de oppositie, een verstrooide presentatrice, nou nou al die dekselse poëzie toch, hoorde niet zo vriendelijke PS'en van brieven waarin pennenvrienden met het nodige gevoel voor ceremonie verbaal werden afgeslacht, er hing ook asbest in de lucht, yes we can, een rouwstoet, flamingo's en hoorde een gastdichter met een kater of een chronisch slaaptekort, of beide, teder in de woestijn slammen. Een deel van het publiek zat op omgekeerde emmers, in de deuropening keek altijd wel iemand naar binnen en de zon scheen, ze deed echt haar best en had dus toch een besluit genomen, volmondig voor slam had ik de indruk.

Kortom, het is veel om op te noemen, toch was het paard -een merrie- voor mij de slammer van de dag. Van haar werd ik week en soft en tussen de bedrijven door, wou ik, soft als ik toen was, het beest gaan aaien, maar de dame, hoog op de heupen, zag dat toch enigszins anders. Ze hinnikte fel (slam?), schudde met haar manen (slam?) en trapte met haar hoeven (slam?) op de trillende grond alsof ze haar kin voor me optrok en zei (slam?):

'Blijf jij maar bij mij vandaan jongen, hier gaat het er enigszins anders aan toe, en trouwens wat loopt hier al dat volk naast mijn terrein te doen? Zooitje contactgestoorde idioten!'

Ik zal haar niet vlug vergeten, dat lichtbruine en reusachtige paard, en hoewel de woorden die ik haar in de mond leg vast en zeker een uitwas van mijn fantasie zijn, zal ze toch een lange tijd op mijn netvlies gegrift blijven. Zij heeft vast geen last van dikkere lucht, in tegendeel, onmacht lijkt haar onbekend, ze steigert er voor, met een hoefslag trapt ze het zo plat. Waarom zou ze ook? Wanneer je zelf poëzie bent, ga je het toch niet bedrijven, debiteren of op wedstrijden performen? Dan ben je het slammen voorbij. Heerlijk en machtig moet dat zijn: Voldaan en verwonderd door de wereld gaan, toch?

Paarden en literatuur, ooit komt dat wel goed. We gaan daar niet rancuneus over doen.

De winnaar van de dag -slam is een 'battle' of wedstrijd- was een terechte winnaar: Een dichter met soms schrijnende teksten, van een pijnlijkheid die mooi wordt én niet onbelangrijk tijdens een slam: een goede performer, een acteur haast, die zelden door angst, onervarenheid of onzekerheid naast zijn rol staat en dat 'naast een rol staan' haalde ik uit een sonnet van Shakespeare, volgens mij 'slamde' hij ook. Of werd hij door anderen 'geslamd'. Wie zal het zeggen?
Toch vraag ik me af wat nu dat verschil is tussen voordracht en slam? Ik zag weinig verschil en had eerlijk gezegd wel wat, tja stoutere dingen verwacht, slams met een vuil randje zeg maar, bij momenten ongetwijfeld mijn eigen voorkeur.

Zelf heb ik ook deelgenomen aan de voorrondes van de Slam en sneuvelde al slammend tijdens diezelfde voorrondes onder het verdict van het publiek, dat altijd gelijk heeft overigens, ook al klinkt dat pedant en verbergt dat misschien een lichte wrok tegenover dat publiek, maar wanneer je voor een lange periode, zoals in mijn geval, thuis aan de schrijftafel zit, vervreemdt dat jezelf niet weinig, word je soms overmoedig en veronderstel je meer herkenbaarheid in je teksten dan goed voor je is. Sommige dingen werken en andere niet. Ik ga hier niet over mezelf uitweiden maar dacht te moeten aangeven dat ik als schrijver van dit verslag ook deelnam aan De Slam in Watou, een verslaggevende slammer dus, dientengevolge kan hier ook geen sprake zijn van een objectief artikel. Kwestie van de bevoegdheden over te hevelen en over bevoegdheden wordt er in dit landje al genoeg geneuzeld. Ik noem ook nergens namen en dat is misschien flauw, maar ik denk dat de kranten bijvoorbeeld, of de media in het algemeen beter geplaatst zijn om de namen te 'beheersen'. Hopelijk doen ze dat ook want dat is hun job. Ziezo, ik heb me lekker ingedekt.

Natuurlijk dien ik een einde aan dit, tja, verslag te breien en dat is lastig. Ergens een punt achter zetten, al is het maar achter een onnozele zin, valt me zwaar omdat afscheid nemen niet mijn ding is: Ik heb er het talent niet voor. Een mens wordt daar zeurderig van.

De dames organisatoren van De Slam in Watou spraken trouwens aan het einde van de dag over een begin, een slambegin zullen we maar zeggen en dat lijkt me geen slecht idee voor een einde van een verslag, waarvan menig journalist zou zeggen: 'Man man man, kom toch tot de kern van de zaak!'

Zo zal geschieden en wel vlug.

Aan iedereen in Watou, op of rond de Slam, bedankt, het was een mooie zondag. Punt.

Gegrilde sardienen. (El Negocito, vervolgverhaal)

2010-03-13T13:52:00.000-08:00

'Vind je het lekker?'
'Dat gaat. Ik vraag me af waarom ik enkel steak, risotto en wat tomaten heb, terwijl jou bord er zo rijkelijk gevuld uitziet. Jij kreeg zelfs kerstomaatjes netjes in stervorm gesneden. We verkozen beiden toch hetzelfde menu, niet? Trouwens, heerst er in jou risotto ook zo'n looksmaak?'

'Neen mijnheer de filosoof, bij mij zit er verse koriander tussen.'
'Ben je de favoriet van die, tja nogal animale ober?'
'Neen niet echt, elke vrouw is hier de mooiste vrouw ter wereld, eens je dat gewend bent, voel je je minder opgejaagd wild, eerder een prinses. Af en toe laat ik me door hem trakteren maar verder gaat dat nooit. Ik versta geen snars van wat hij zegt. Hij is ober en kok tegelijk trouwens.'
'Sodom en Gomorra zijn nooit veraf. Straks halen ze geheid de ramshoorns boven en vallen de muren van Jericho in een vingerknip. Een machtige geest stelt hier weinig voor. Het geweeklaag van de onderbuik daarentegen.'
'Een machtige geest, zeg je? Dat hoeft echt niet hoor. Ik vrees dat er iemand uit de keuken jou plannen wil dwarsbomen.'
'Welke plannen beraam ik dan?'
'Niets bijzonders vermoed ik. We spraken hier af en dat schept onmiddellijk verwachtingen, niet enkel bij mij, maar bij de ganse buurt hier.'
'De ganse buurt. We zitten op café, restaurant, muziekclub, barak noem het zoals je wil, namen genoeg. Kijk er hangt er zelfs een vlag. Ik had mijn trekkersrugzak moeten meenemen. Trouwens, kan je het begrip 'buurt' duiden, want als ik door het raam naar deze buurt kijk, waar jij naar mijn vermoeden naar verwijst, dan houd ik mijn hart vast.'
'Neen, jongen, laat je niet afschrikken, je zaad en creditkaart zijn veilig bij mij. Ik maakte een grapje om de boel te ontmijnen, de machtige geest, laten we zeggen.'
'Hoeft er iets ontmijnd dan?'
'Zeg bedachte jongen, ga je me de ganse avond letterlijk op mijn woord nemen of zo?' Ik vind je wel grappig: Jij vermoedt een complot achter de look in je risotto. Zal ik je wat van mijn slaatje geven? Eten dient gedeeld, misschien is dat de boodschap vanuit de keuken.'
'Neen hoor, het is prima zo. Ik ga even naar het toilet.'
'Dat is deur achter het drumstel jongen, dan naar links en neem voor de zekerheid de eerste deur links. Bij de vrouwen gaat het er net dat ietsje deftiger aan toe, bij de mannen kan het putje nogal stinken. Het is maar dat je het weet.'
'Ik weet niet wat je hier zo...',
'Begin nou niet te zeuren, jongen, mijn verwachtingen slinken al met de minuut', reageer ik verdacht assertief. De workshop 'Verdedig jezelf via Mindfullness' werpt zijn vruchten af.
'Ok, ik ga pissen en misschien ros ik op mijn weg de kok wel af.'

'Was dat nu een poging tot droge humor of tafel ik vanavond met een paranoïde filosoof? Tja, waarom kan ik toch zo moeilijk alleen zijn? Dat spookt voortdurend door mijn hoofd. Nu ik hem zo naar het toilet zie gaan, met zijn draaiende kont, jeuken mijn vingers, van een draaiende kont alleen, kan je niet leven. Hoe meer het draait, hoe gekker ik word, hoe minder hijzelf, mijn ventje, echt tot me spreekt of zich laat kennen. Ik moet vooral doen alsof ik luister naar zijn van de pot gerukte verhalen. Interesse tonen en 's nachts als hij klaterend in me komt, mijn vinger op zijn poepgaatje houden. Ik zal straks die welbewuste vinger eens onder zijn neus duwen, gewoon voor de lol, om te kijken hoe Socrates op dat souvenir reageert.

Moet je dat gek drumstel zien, ik kijk al uit naar het moment dat de drummer erachter kruipt, weer extatisch met zijn ogen draait en zijn mond tuit als een gorillababy die naar de moederborst lonkt. Tja, dat deed mijn ventje vannacht niet. Hij was waarschijnlijk aan het malen op een of ander complot. Ik heb me laten vertellen dat Bonobo‘s, de mannetjes dan, elkaar pijpen om een gespannen situatie te ontmijnen... Hopelijk zit mijn ventje niet in de keuken op zijn knieën de keuken te ontmijnen? Waarom kies ik nooit een muzikant in plaats van een filosoof, het is te zeggen, hij zegt althans dat hij filosoof is, over geluk zullen we het vanavond niet hebben. Ach muzikanten zijn zo existentieel, niet echt wakker en negen op de tien hebben een drank- of drugsprobleem. Dat spreekt alleen over zichzelf en op til zijnde projecten. Dat raakt zat, kruipt op alles wat poten en oren heeft en denkt veelal dat muziek een clash van de ego's is. Wanneer jij zwart zegt dan zeg ik meteen wit, al was het maar voor het contrast. Zoiets maar zonder woorden, met toeters en bellen. Neen dat is niet waar, ik overdrijf. In tegendeel het zijn de filosofen die de katjes in het donker knijpen.

Ha kijk, daar is mijn ventje weer! Eens kijken of er geen vlek op zijn broek zit, want dit exemplaar schudt zijn piemel niet goed af, ik heb dat vannacht nog mogen meemaken. Dat is niet erg, zo kan ik op termijn, als wij ooit in termijnen gaan denken tenminste, dan kan ik misschien na een tijd terug ongegeneerd aan mijn gat krabben. Momenteel laat ik dat, het is nog te vroeg, ik moet het prinsesje in mij bij hem aanwakkeren. Af en toe mag je iemand zand in de ogen strooien. Ik ga daar niet flauw over doen. Ook al krijg ik het idee van mijn vinger onder zijn neus niet uit mijn hoofd.'

'En waar bleef je al die tijd? Heb je misschien in de keuken op je knietjes gezeten? Oei, hij verstard.
'Gaat het liefje? Heb je het gevonden?'
'Mijn god het is daar pikdonker. Er brandt enkel een theelichtje.'
'Tja, jongen dan moet je je neerzetten en je kont naar achter steken, zoals de vrouwtjes doen.'
'Shit dit had ik niet mogen zeggen, hij trekt zich terug, zijn heupen verstijven en hij kijkt als een schichtige hond, wantrouwig en gegeneerd, alsof hij zo vlug mogelijk uit zijn lichaam wil vluchten, want het is te klein, te minuscuul voor zulke grote gevoelens waaronder het arme ventje nu gebukt gaat. Oei, zijn ogen ontwijken de mijne, hij krijgt het echt niet meer verwerkt, het schatje. Verdomme het zal toch geen eikel zijn? Doe me dat niet aan. Toch niet weeral op een eikel met een ego van hier tot Parijs gevallen!'

'Wel meisje ik zag de kok op het stinkend gangetje daar en hij riep iets van mui bien gevolgd door wat aards gemurmel dat eindigde op linda. Om zijn boodschap kracht bij te zetten, sloeg hij met een vuist op een biefstuk, van de soort dat hier voor onze neus ligt. Met zijn andere hand -zoals messentrekkers doen- draaide hij behendig met een bebloed mes, waarmee hij enkele seconden later het vet van diezelfde biefstuk sneed. Daarna hakte hij het ding in een vloeiende beweging vanuit zijn elleboog -een vierde van een cirkel- op het snijplankje in stukken, gooide zijn hoofd extatisch in de nek en lachte smeriger dan Caravaggio in zijn donkerste uur. Meisje, het is lang geleden dat ik iemand zo smerig heb horen lachen. Wat voor een keet is dat hier in feite? Gaan wij uit eten in De Hel van Dante, misschien?'
'Natuurlijk liefje, wil je in de hemel dineren of zo? Bij de saaie mensen van de etiquette en het protocol?'
'Ik weet het niet zo. Het zal aan mij liggen zeker, maar ik begrijp niets van dit hol. Het ziet er allemaal nogal amateuristisch uit. Het slijk der aarde: Ik ben daar nooit zo in thuis geweest.'

'Neen meisje niet antwoorden', bid ik tot mezelf.
'Op je lippen bijten en tot tien tellen. Het is verdomme een snob. Vertel me niet dat zijn vlotte tong jou het bed in babbelde terwijl de rest van zijn activiteiten van een amateurisme was, waarop menig heemkundige kring jaloers zou zijn', zeg ik tegen mezelf om mijn twijfel omtrent hem nog wat meer aan te wakkeren.
'Kom meisje herpak je, hij ziet er niet slecht uit', besluit ik moedig terwijl ik mijn mond al open om hem te woord te staan.
'Ik zou echt niet weten welke zinnen er nu uit mij zullen barsten.'

'Kom liefje, laat je eten niet koud worden. Fernando zou het niet in dank afnemen.'
'Wie is Fernando?'
'Dat is de kok liefje.'
'Hij begint weer. Nu laat ik me gaan, voluit, er is geen houden aan, deze jongen krijgt de volle lading, hahaha. Hij smeekt er haast om. Als hij kost wat kost paranoia wil zijn, kan hij het krijgen, de sukkel.'

'Weet je,' begin ik terwijl ik zo ernstig mogelijk in zijn mooie ogen kijk terwijl hij de leuning grijpt en de stoel naar achteren schuift.
'Weet je, hij heeft een lange tijd in de veeartsenij gezeten, kunstmatige inseminaties en zo. Vandaar dat de steak hier zo goed is. Door die job, raakt hij gemakkelijk én goedkoop aan eerste keus vlees. Je weet wel, lillend vlees en zo. Jij hebt dat heus al ergens gelezen, over de Klassieke orakels, de vlucht van de vogels en de moederkoek in de pan en zo. Ik heb hier een tijd geleden nog penis van de Jak gegeten. Daar is niet veel aan, gewoon een lul als een ander, de vlucht van de vogel, weet je wel, maar dan met een beentje en vet er rond. Een lul uit Afrika trouwens...' Ik kijk veelbetekenend in zijn ogen en hij verstard. Ik ga onverstoord verder.
'Ik denk altijd, eens in haar leven moet een vrouw lul eten, dat het een exemplaar van een rund betreft, maakt niet zo veel uit. Het geluid denk je er wel bij. Wij vrouwen, zijn dat zo gewoon, hup op de knietjes en blik op oneindig voor de anders niet zo spraakzame mijnheer. Zet je gauw neer liefje, want het putje begint te stinken en het bloed loopt al koud uit je steak. Het zal weer het eind van de maand zijn, de maan staat vol en hoog en hier in de hoerenbuurt raakt de kok al goed op dreef. Mijn gat jeukt zo. Soms voel ik eraan met mijn wijsvinger om te kijken of er geen stukje dikke darm uit bengelt. Ik kan soms zo geweldig hard persen, begrijp je? Als je wil zal ik je dat straks tonen. Misschien helpt het je wel verder met je categorische imperatief.'

Nu vindt hij me helemaal een domme trut. Goed zo. Maar kijk: Mijnheer zet zich rustig neer en krabt aan zijn kruis. De filosoof komt los, met een gelukzalige lach en geamuseerde blik. Ik begrijp hier niets meer van. Ik probeer hem weg te jagen maar Mijnheer de Machtige Geest blijft kalm. Zou hij toch de moeite zijn? Hoe kom ik er ooit achter wie mij het meest liefheeft? Ik zal het nooit echt weten, vrees ik.

'Bespaar me je details meisje', antwoordt hij zoals mijn vader vroeger aan de ontbijttafel deed: Met zijn linkerhand sussend, zacht zwaaiend vanuit de pols, reikend mijn kant op met een stralende glimlach om me uit mijn waanzin te halen.
'Gaat het al wat beter meisje', vraagt de kalme filosoof als hij ziet dat ik smelt en roodaangelopen voor hem zit.
'Het concert begint zo en dan zal je hard moeten roepen, om de boel nog verder op stelten te zetten. Euhm, die steak smaakt niet slecht. Zolang het geen zwijn is, lust ik het wel.
‘Er dreef toch geen drol in het toilet?’, probeer ik nog om bij hetzelfde thema te blijven.
‘Neen meisje, en als dat zo was dan had ik het niet eens gemerkt. Dat theelichtje, weet je wel.’
‘Ja liefje, je kan de dagdagelijkse praktijk maar zo gezellig mogelijk maken.'
Ik geef me aan hem over. Ik voel zijn geamuseerde blik weer over mijn huid gaan. Mijn decolleté was dan toch geen scheet in een glas water.
'Smakelijk! Mag ik eerst nog een kus van jou’, kir ik vrolijk.
‘Natuurlijk meisje, als het dat maar is.’

‘Ik zeg het je man: Ik was in de war en kon geen kant meer op’, roept Rudi luid in mijn oor, dat nat wordt overigens.
‘Ok Rudi, maar het kan toch niet de bedoeling zijn om elke keer dat je in de war bent, je lief te bedriegen met een ander? Zo kom je er wel heel gemakkelijk vanaf.’
‘Ik wou de wereld testen.’
‘De wereld testen. Ik versta er geen snars meer van. Je bedriegt iemand die je graag ziet om de wereld te testen?! Ik weet niet waar jij het over hebt.’
‘Ik weet het: Ik ben een loser, maar luister eerst naar mijn verhaal, alvorens je oordeelt.’
‘Ik oordeel niet Rudi, ik stel vast.’

'Zeg meisje, bestellen we nog een portie gegrilde sardienen, ik voel nu al, dat ik na deze schotel niet volledig voldaan zal zijn. Als we een enkele portie nemen, dan kunnen we het dus gezellig delen, de sfeer van een kampvuur creëren en vooral met onze handen eten. Wat denk je?'
'Hoor hem. Is het een edele wilde? Dat had ik niet gedacht. Deze keet met de naam El Negocito werkt al op het systeem van de bedachte jongen.'
'Doe maar jongen', vervolg ik met de minzaamheid van mijn moeder tegenover mijn vader, als hij weeral de pijnlijke stilte tussen vooral mijn moeder en mij verbrak met zijn rare theorieën over de soep en de spijsvertering. Tja de strijd aangaan met mijn moeder, dat kon ik wel. Vooral als het om de liefde van een enkele man ging.
'Ik peuzel wel, bij wijze van dessert', antwoord ik dromerig. 'En als ik met mijn handen kan eten is het altijd wel. Ik wist niet dat je een halve wilde was, schatje?' Oef, ik ben terug wakker.
'Je bezorgt me plots weer een stuwende verwachting.'
'Een stuwende verwachting, zeg je? Jij bent nogal plastisch vandaag, of ben je dat altijd, we kennen elkaar maar een dag, waarvan het grootste deel zich in het schemerdonker afspeelde en het ligt niet in mijn gewoonte om al te snel te oordelen.'
'Niet meer paranoia dus.'
'Laten we gewoon gegrilde sardienen bestellen liefje, voordat je weer over je dikke darm en lillend vlees begint te mekkeren.'

'Mekkeren! Een beetje meer respect hé jongen. Je moet niet onmiddellijk denken dat wanneer ik over lichamelijke dingen praat en zo, dat je dan vrij spel krijgt. Ik ben heus niet zo grenzeloos dan je denkt. Ik pest maar wat raak. Dat is liefde jongen, als je daar al iets van afweet tenminste.'
'Je gaat mij niet vertellen dat die kok niet meer deed dan alleen maar trakteren.' Zijn verstarde blik is daar weer. Hij geeft het blijkbaar nog niet op.
'Ik durf wedden dat zijn handen af en toe op de tast gaan, op zoek naar wat afleiding in het schuifelende donker. Of heb ik dat nu volledig verkeerd?'
'Jij leeft in je hoofd jongen. Jij ziet wat details en puzzelt alles tot een geheel, een wereld in je hoofd dus. Hij strookt naar mijn gevoel zelden met de werkelijkheid. De dictatuur van het detail, daar heb jij volgens mij last van.'

'Mijn god die drummer die verklankt echt hoe het met mijn hoofd is gesteld, meisje. Als er ooit een drummer in mijn hoofd optreedt dan zal hij klinken zoals die bekkentrekker hier.'
'Eerlijk jongen, ik had je nooit zo vlot als vanavond gedacht. Ben je toch op de knietjes gegaan daarstraks in de keuken?'
'Ben je gek, jou Fernando mag je hebben, zoals hij biefstuk plat slaat, zegt genoeg over hem. Dat gaat van BAM_KLETS en gedaan met de jongen, als je begrijpt wat ik bedoel?'
'Neen, het is geen probleem! Ik wil hier geen moeite meer voor doen, ik vind je arrogant. Het is niet omdat je onverstaanbare boeken leest dat je hier om je heen moet schoppen omdat het nou eenmaal veel te volks voor je is. Een mens kan weinig realiteit aan zeker? Trouwens een boek leest vooral jou, denk ik dan. En dan krijg je dit natuurlijk.'

Rudi heeft het op dit ogenblik even aan de stok met Fernando. Het gaat over een glas tequila dat onmogelijk door beide heren kan gedeeld worden. Ze hebben het met elk een hand vast en trekken het om de beurt naar zich toe. Rudi ging me nochtans zijn verhaal uit de doeken doen. Als hij zich de ganse avond als een rondvliegend projectiel blijft gedragen, zal ik tot mijn grote spijt moeten afhaken. Ik heb er de energie niet voor. In feite wel, maar hij vreet het allemaal op. Met zo'n wisselend gemoed kom je in alle hoeken van de kamer en tegelijk nergens.

Ik ben een drumstel met stamboom maar zonder creditcard. (El Negocito, vervolgverhaal)

2010-02-24T14:29:00.000-08:00

Ik weet niet wat die twee hier aan het tafeltje voor mij bezielen om zo geaffecteerd in elkaars ogen te kijken, wat ik wel weet is dat zij hier iedere maandag zo aangedaan sardienen zit te peuzelen, met elke week een andere man, die al dan niet haar vurige blik beantwoordt. Begrijp me niet verkeerd, als drumstel stel ik gewoon de dingen vast, zonder oordeel en wanneer het dan over de mens gaat, durf ik wel eens van het schouwspel versteld staan. Zoekende mensen staan garant voor heerlijk theater.

Ik denk dat het tijd wordt dat Gio het concert inluidt want ik begin me stilaan een verveeld en verwend besje met stamboom en creditkaart te voelen, ergens aan de Côte d'Azur met mijn haren in de wind, de zon op mijn gezicht en een mooie jonge man die ik voortdurend trakteer. Misschien daarom dat ik de neiging voel om Romeo en Julia hier voor mijn neus aan het tafeltje eens flink te laten schrikken. Geen enkele verveling is tergender dan verveling te midden de mensen. Het zalige niets doen wanneer je tijdens de trage uren naar je kamer luistert, is niet meer aan de orde. De mensen gaan je begapen of erger nog: Naar je wijzen alsof je ergens in een kooi als attractie staat uitgestald. Kortom, je vervelen, dat doe je best alleen.

Mijn god, ik word pathetisch. Ik, een middelgroot jazz-drumstel, kan tenminste mijn ding ook alleen doen, ik bedoel dan solo, zonder ondersteuning van anderen, zonder reddingsboeien ook. Daar kunnen die twee mensenkinderen aan het tafeltje, met hun sardientjes een puntje aan zuigen. Vooral het vrouwelijk deel van het gezelschap, alhoewel ik niet gezegd wil hebben dat het meisje met de vlammende blik niet op eigen benen kan staan. Ik sta hier in feite al te lang te wachten, Gio bracht me hier te vroeg en nu sta ik me hier te vervelen omdat mijnheer stress heeft -het concert wordt opgenomen- en hij voor één keer, twee uur te vroeg in plaats van twee te laat kwam.

Tijdens deze ongewilde stilte is het voor een drumstel -de arbeider van het orkest- bijzonder moeilijk om de opgelopen frustratie die het leven van een drumstel teweeg brengt, niet op anderen te projecteren. Hoe ruim en universeel ik tijdens een concert ook moge klinken, in het dagelijkse leven kan ik danig bekrompen en verbitterd uit de hoek komen. Ik blijf een product van wat saloncommunisten de arbeidersklasse noemen. Tegenwoordig is dat in het culturele veld, zoals dat heet, trendy en zelfs exotisch om met die klasse van de slechte smaak te dwepen. Ik weet wel beter, als ik die onbestemde toon en dat uitgesproken talent voor chaos niet van kindsbeen af had meegekregen, zou ik ongetwijfeld dienst doen in één of ander balorkest, in één of andere zompige wei in het achterland, waar ze op één nacht een feesttent hebben neergepoot, eentje met een loszittende houten vloer waarop in de loop van een allicht zeer schlager-getinte avond veel koppels tijdens de obligate slow in de problemen raken door blikken die afdwalen en het op een schelden zetten. Dit zal ongetwijfeld overlopen op nog andere koppels en algauw staat de ganse -loszittende- houten dansvloer in rep en roer op de tonen van 'Du bist alles'. En wanneer dat nog niet genoeg Weltsmertz oplevert, zet de zanger van het dansorkest -waarin ik dienst doe en waar er op mij getimmerd wordt- net op het moment dat er echt gewonden kunnen vallen zet hij'Zij gelooft in mij' van André Hazes in. Alle aanstekers gaan de lucht in en de tent begint te zweten en te kleven van het sentiment.

Je kan van me zeggen dat ik bijwijlen bitter en cynisch ben, maar ik ben toch lekker ontsnapt aan die strop rond mijn nek, ik drumstel en meerwaardezoeker, die dapper koos om sinds zijn jaren van onderscheid het pad van de vrije improvisatiemuziek -lees:free-jazz- te volgen zonder al te veel compromissen. Dus je moet het mij maar vergeven dat ik af en toe op de mensenkinderen scheld. Ik kan het niet laten, zonder schaduw is er geen licht, ook in het leven van een jazz-drumstel. Je moest eens weten welke demonen ik heb moeten doorstaan om enigszins tot de klank te komen die ik nu heb: Dat tegelijk onheilspellend en ingehouden geluid dat Gio met het grootste gemak uit me haalt.

Om de nodige bekendheid te verwerven, heb ik moeten ondernemen wat de meeste winnaars ooit voordat ze winnaars waren, hebben gedaan: Duistere zaakjes met het gebruikelijke geslijm, vrienden maken die nooit vrienden worden, een aanwezigheidspolitiek voeren op plaatsen waar aanwezigheid het enige talent was dat van je verlangd werd, blufpoker met jezelf spelen, eindeloos ambitieus en positief zijn en vooral zo klinken en nog meer van dat fraais. Ik moet zeggen, het verlangen dat op zulke bijeenkomsten hing -iedereen verlangde vanalles- maar wat ik weet het nog altijd niet, dat verlangen dus was groot. Er werd vooral veel gekeken en gefronst, lippen opgetrokken en in billen geknepen. Het enige waaraan ik dacht was muziek en hoe die uit mijn schamele arbeiderswoning te krijgen. Op zulke plaatsen maakte ik soms zo'n kabaal dat sommigen me haast voor het leven hebben afgeschreven. Wanneer je klein en arm begint, moet je van je afbijten en alles en iedereen waarvan je denkt dat ze je in de weg staan, wegduwen met grootsprakerige gebaren en woorden. Diegenen die het meest op je lijken zijn veelal je eerste slachtoffers. Op zulke plaatsen is het belangrijk dat je hét weet, ook al weet je niets, toch weet je hét. Op die manier heb ik me als drumstel staande gehouden tijdens talloze concerten, jamsessies, recepties en aanverwanten. Sindsdien kregen de meeste instrumenten respect voor mij, ook al roddelen ze achteraf nog altijd dat het geen naam heeft. I don't care, it doesn't mean a thing if you ain't got that swing.

Maar geen probleem, ik loop niet meer over hete kolen, ik vond mijn weg en belichaam nu free-jazz en in deze kunstvorm komt het erop aan zoveel mogelijk los te laten, zelfs zo weinig mogelijk binding aan te gaan met de andere instrumenten om zo, paradoxaal genoeg, tot een wijds én gemeenschappelijk geluid te komen. Intuïtie en meer van die vage dingen, weet je wel.

Merde, ik hoop dat dat zwart mormel, waaraan ik kop noch straat krijg, het niet in zijn -voor mij dus onvindbare- kop haalt om tegen mijn basdrum te pissen, het psychotisch beestje zou er zijn poot niet voor omdraaien, als je zijn baasje bekijkt. De laatste keer dat ik hem zag gaf hij een suïcidaal mimespel ten berde, zijn baasjes dus: Op tafel kruipen, waaronder zijn psychotische hond cruist, met je handen een denkbeeldige (het is mime!) strop knopen en aan het denkbeeldig plafond hangen en dan met een zeer frappante druillip je hoofd door de denkbeeldige strop steken, een korte maar krachtige doodstrijd suggeren en bij wijze van apotheose met een magisch handgebaar denkbeeldig over je gezicht wrijven om daar een hemeltergende rouw, nou ja te voorschijn te toveren. Het verbijsterde publiek wist op die avond niet goed wat gedaan: Door de grond zakken van plaatsvervangende schaamte of doen of hun neus bloedde en iets murmelen over misbegrepen kunstenaars, hopend dat het allemaal nog wel goed komt met de wereld en dan vooral met die arme dolende hond. Zelfs in deze toch kleine én overzichtelijke keet, raakt hij tussen de tafel - en stoelpoten elk gevoel voor richting en speurzin kwijt. Sommige wezens zijn niet gemaakt voor de waan van de dag.

Dan ben ik blij dat ik enigszins uit de klauwen van de mij voorbestemde sociale klasse kon blijven. Alhoewel, ik zit er misschien nog steeds middenin. Wie zal het zeggen? De klassenstrijd is allang gevoerd, daar ligt niemand die het een beetje goed voor heeft met zichzelf, nog wakker van. Op dat gebied speel ik een dubieuze rol: Ik weet het ook allemaal niet maar toch komen al die mensen gedwee naar me luisteren. Ze hebben iets in mij gehoord dat hen toch op de één of andere manier moet aangaan? Elke keer weer vind ik mezelf uit op een concert. Ik koester dan de illusie dat ik telkens weer de mogelijkheid voor mezelf creëer om van een ongedekte tafel te beginnen en het vertrouwen dat zulke onbezonnenheid me schenkt, maakt dat ik er nog in geloof ook, zolang het duurt welteverstaan.

Als drumstel weet je wat je te wachten staat, wat je taken in de wereld zijn. Voor de rest leid ik een vrij nutteloos leven en het is volgens mijn bescheiden mening net die nutteloosheid dat mensen aantrekt. Zomaar nutteloos zijn en je ernaar gedragen is een talent dat weinigen gegeven is. Alhoewel, ik hoorde daarnet iemand klagen over de crisis die op dit moment blijkbaar vele mensen treft. Hoe dat exact in zijn werk gaat begrijp ik niet. Ik functioneer immers het best op het scherp van het mes, laten we zeggen met het mes op de keel. Tijdens volle crisis dus. Voor minder kom ik mijn koffers niet uit.

Mijn vorige bezitter was drummer na zijn uren, althans dat mompelde hij toch voortdurend tegen zichzelf wanneer hij voor de zoveelste keer mijn vellen met een klein draaisleuteltje probeerde te stemmen. Ik weet niet wat hij dan tijdens zijn uren uitvrat maar erna bakte hij er weinig van. Tot de fameuze crisis uitbrak en hij mij verkocht aan Gio voor een prikje.

Sindsdien bid ik dagelijks tot de grote mysterieuze crisis die me terug het gevoel gaf drumstel te zijn, meer dan alleen maar arbeider van het orkest, een kind van de crisis met een stamboom tot in het begin van de jaren tachtig waar de mensen nog zongen dat ze de wereld waren. Met een stamboom dus, zonder creditcard weliswaar, maar niet getreurd, ik verhef mijn stem wel zonder en zeg nu zelf: Zingen: Dat is zoals trakteren, niet? Dat doe je zelden op krediet, toch?

Ik ben een drumstel. (El Negocito, vervolgverhaal)

2010-01-24T13:24:00.000-08:00

Wanneer er mensen naar je kijken dan gedraag je je anders. Zo voel ik het toch. Wanneer die mensen dan speciaal komen om naar jou te luisteren én te kijken, moet ik je niet vertellen welke invloed dat heeft op de gebaren van de persoon in kwestie. Zo niet bij mij. Ik ben een eenvoudig drumstel dat op elk moment staat zoals het staat. What you see is what you get. Elke keer hetzelfde dus. Het hangt er natuurlijk vanaf wie me bespeelt. De laatste tijd heb ik op dat gebied geluk. Ik viel immers in handen van een jazz drummer, een Italiaan dan nog. Nu denk je misschien: 'Een zachte swing die over je vel shuffelt, wat kan je daar tegen hebben?' Wel dan moet ik je teleurstellen. Het betreft hier een free jazz drummer, zo eentje die de chaos van de wereld omarmt en dit exemplaar noemt zich bijwijlen 'Le Taliban du jazz' en dat klinkt veel belovend, qua chaos omarmen, toch?

Vanavond arriveerde ik hier al om half acht terwijl het concert pas om tien uur zal beginnen, maar deze avond is geen doorsnee avond. Vandaag zal er een cd worden opgenomen en dat vergt nogal wat voorbereiding, qua soundcheck en betutteling der zenuwen dan toch. Je moet weten deze club -ik zou het eerder een barak noemen- is jazzkroeg en eethuis tegelijk. Hoe ze dat blijven combineren is me nog altijd een raadsel, maar zoals ik al zei: 'Ik ben anders dan alle anderen hier. Ik ben een drumstel zonder meer. Ik moet wel zeggen dat Gio -zo heet mijn nieuwe bezitter- er weg mee kan. Ik werd tot aan de deur gebracht in een donkere Mercedes, netjes ingepakt in diep zwarte koffers en daarna met veel gevoel voor mysterie uitgepakt en in elkaar gezet. In geen tijd stond ik te pronken voor het oog van de rustig etende mensen die regelmatig verschrikt mijn kant opkijken. Ik sta bekend als kabaalmaker en diegene die mij bespeelt -de drummer dus- noemt men vaak de arbeider van het orkest. Dat is allemaal nogal kortzichtig, maar je weet hoe mensen zijn: Eens ze iets twee keer hebben gehoord dan wordt het de derde keer in een knip de waarheid. Trouwens Gio is niet 'alleen maar drummer', hij is ook muzikant, dichter en verwoed beluisteraar van koormuziek, het liefst Italiaanse uit de Rennaissance. Ik wil maar zeggen: 'Free jazz is een rekbaar begrip waarin er nogal wat eclecticisme schuilt.' Ik heb dat laatste niet zelf bedacht, ik hoorde het van de jazzjournalist -die bestaan!- die me hier al vanaf acht uur hoopvol zit aan te staren.

Jazzjournalisten herken je aan hun zwarte of grijze stijlvolle kleding, aan hun fris geschoren gezicht en aan hun licht grijzend donkere haar. Af en toe wrijven ze heel stijlvol langs hun kin en sluiten ze de ogen wanneer er tijdens het concert een solo komt aanzetten. Wanneer de solo gedaan is, klappen ze in hun handen. Ze zitten ook nooit verlegen om met de regelmaat van de klok jazzwijsheden en beroemde namen de wereld in te sturen. Zoals daar zijn: 'John Coltrane bracht het Oosten met Afrika samen en wist zich op een spirituele manier een unieke plaats te veroveren in een lange Afro-Amerikaanse jazztraditie.' Dan ben ik blij dat ik maar een drumstel ben, dat ik met mijn hele hebben en houden midden in de actie sta. Je moet dat niet onderschatten. Ik ben goed bevriend met de tijd en wanneer we een goede dag hebben samen, neem ik het van hem over. Dat heb ik nog geen enkele journalist zien doen.

Wanneer je geluk hebt, zijn er meerdere jazzjournalisten aanwezig en dan krijg je een amusant schouwspel, een carnaval van meningen en pedanterie waar de mooie vrouwen die meestal op concerten te vinden zijn, weemoedig van worden en hoopvol in het publiek staren, op zoek naar een luisterend oor. Dus zo zie je maar: Met wat geluk komen die hunkerende blikken bij mij terecht en schenk ik hen de chaos waar ze recht op hebben.

Intuïtie is alles en dat vat je niet in woorden of heb je niet uit boeken. En eerlijk gezegd zijn het toch meestal de vrouwen die er pap van lusten. De mannen die spelen en lullen maar raak. Wat moeten ze anders?

Dus om kort te zijn: Ik ben blij dat ik een drumstel ben, dat ik van alle markten thuis ben en me niet te veel laat doen. Niet iedereen heeft het voorrecht om op mijn vel te spelen. Niet iedereen is dat gegeven.

Pfff. nu wordt het tijd dat het concert begint want de starende blik van de journalist maakt me nerveus, net zoals dat verliefd koppeltje dat in een zweem van Engelse romantiek samen aan een gegrilde sardien zit te peuzelen. Je zal zien, die twee halen het einde van het concert niet. Of misschien toch en schuilt daarin wel de zin van deze goddeloze avond? Ieder zijn target zou ik zo zeggen.

Jullie mensen hebben nog altijd niet door dat de tijd in feite alle kanten uitgaat. Ik begin daar terug over om even de puntjes op de i te zetten. Ok, ik zei zelf dat ik hier al van half acht sta, maar die stiptheid schrijf ik volledig op het conto van Gio en zijn gouden polshorloge. Stiptheid en op tijd komen als consequentie van die zogenaamde stiptheid zijn menselijke constructies, naar mijn gevoel hopeloze pogingen om alles een richting te geven. Een richting die er niet is.

Als drumstel kom ik regelmatig in de natuur, niet echt wilde natuur maar kom, dat is een andere discussie en ik zie de tijd daar alle kanten opgaan. Ok, dingen komen en dingen gaan, maar je maakt mij niet wijs dat alles wat in jullie tijdconstructie past -alles dus- vooruit hoeft te gaan. Dat is toch redelijk dominant, niet? Terwijl in de natuur bij wijze van spreken alles sowieso op tijd komt. Daar heerst enkel het heden.

Ik denk dat dat komt omdat jullie mensen, de tijd ervaren als een stroom en dat zit diep ingebakken in jullie ervaring. Jullie taal en denken is er volledig van doordrongen. Wel ik heb dat niet, of maar ten dele. Ik ben immers een drumstel, door mensenhanden gemaakt van materiaal uit de natuur. Dus dat menselijk tijdsbesef zit er nog voor een deel in. Tegelijk ervaar ik de tijd als een voortdurende uitdaging van het heden, elke keer kan je erin opnieuw beginnen en geloof me, dat gaat heel snel. Vanaf het moment dat je iets zegt of doet, maakt dat al deel uit van het verleden, waarover jullie dan gaan nadenken, waardoor er een rem op het heden komt te zitten. Jullie gaan nooit vloeiend mee met het heden. Ergens komt er altijd een moment van stilstand en contemplatie en dan begint de miserie. Dan wordt er ingegrepen in de loop der dingen en achteraf doen jullie er alles aan om terug dat ene moment, toen het heden je uitdaagde terug te vinden, maar jullie komen steeds te laat, want zo zit het spijtig genoeg niet in elkaar. Al dat contempleren: Het maakt je traag en zelfs gevaarlijk. Het heden daar moet jullie zijn! Het zal tonen dat jullie geen deel uitmaken van een geheel omdat een geheel er simpelweg niet is. En zou het er zijn, dan gaat het jullie petje toch te boven. Het is hier en nu verdomme, dat het gebeurt! Sorry voor de verwijtende toon.

Ik weet het: Dit klinkt waarschijnlijk allemaal nogal abstract om zomaar op café aan te kaarten, maar ik zou willen dat wanneer jullie naar mij komen luisteren dat jullie die richting van de tijd even vergeten en echt naar me luisteren. Want in de chaos -die alsmaar toeneemt maar daarover later meer- zit er iets dat jullie mensen zo graag de waarheid noemen. Sommigen hebben het ook over een kalme intuïtie waardoor alles komt zoals het komt en op zijn plaats valt. Wel, ik ben misschien maar een drumstel -de arbeider van het orkest nota bene- maar ik kan er wel voor zorgen dat jullie tijd oplost, dat jullie mee dobberen in het heden naar overal. Zonder te verzuipen wel te verstaan.

En stop voor een keer die meningsverschillen die je al te vaak in je kop met jezelf bediscussieert. Ik heb het dan vooral tegen de journalist, die op dit ogenblik stijlvol met zijn hand aan zijn kin naar de luster boven mijn hoofd staart en zich waarschijnlijk afvraagt: 'Wanneer zal dat loshangend kitschding naar beneden donderen en wanneer gebeurt hier nou eens iets?'

Basil in het café van de Vooruit.

2010-01-04T22:22:00.000-08:00

In het begin is dat even wennen. Je moet de vloer onder je pels tien tot vijftien minuten geven om op te warmen, enig doorzettingsvermogen of verbetenheid komt hier wel van pas, maar eens hij op temperatuur is -je eigen temperatuur nota bene- kan je ten volle languit liggen en je ontspannen. Als het rustig is natuurlijk, en de deuren niet te veel open en dicht zwaaien want dan tocht het. Dat is een bijkomende moeilijkheid. Te samen met mensen die niet goed uit hun doppen kijken, op een poot -of erger- op je staart trappen. Maar laat dat de pret niet bederven, met wat geluk krijg je dan een aai en een koekje uit medelijden.

In de meeste gevallen begeleidt dat medelijden zich met een pathetisch 'Koeliekoelie, schoon hondje, melkske melkske'. Ik hoor dat niet meer: Ik ben doof en gradueel blind, wat in dit rumoerig café eerlijk gezegd een voordeel is.
Die kale tweevoeters zijn toch een rare soort, ze doen zelden normaal tegen me en van mijn baasje mag ik geen koekjes van vreemden aannemen. Ik zou er volgens hem bedelaar van worden, wegkwijnen door een verlangen naar meer en vervolgens gebukt lopen onder schuldgevoelens. Waar heeft hij het over? Als ik het toch doe begint hij luid te roepen. Ik hoor dat niet maar zie het aan zijn overdreven opengesperde mond. De mensen rondom mij krijgen dan nog meer medelijden met me dan ze al hadden. Dus om kort te zijn: Ik ben blij dat ik doof en gradueel blind ben: Er komt al genoeg ruis binnen.

Gisteren werden mijn baasje en ik op straat tegengehouden door een creatuur in spannend pak en een gek ei op zijn kop. Mijn baasje trok een vies gezicht, sperde zijn mond meer open dan gewoonlijk wanneer hij op dreef komt en wees met zijn vingers vermanend in de lucht. De man met het onnozele ei op zijn kop sperde zijn mond verder open dan die van mijn baasje en wees onheilspellend mijn richting uit. Ik weet niet wat er daar besproken werd maar sindsdien draag ik een halsband, het is te zeggen: Een touwtje dat onder het zadel van de fiets van een vriend van mijn baasje hing. De man met het ei op zijn kop keek er niet eens naar toen hij terug op zijn hippe fiets sprong.

Sorry hoor, ik ben Golden Retriever en 15 jaar oud, één enkel hondenjaar heeft een equivalent van 7 mensenjaren, dus reken maar uit. Aan de leiband dus verdomme, alsof ik een gevaar voor de openbare orde en de stad ben. Ik zou durven suggeren dat de openbare orde en de stad meer een gevaar voor mij vormen, niet? Trouwens tegenwoordig loopt het hier vol van die gekke mannetjes met zo'n onnozel ei op hun kop. De mensenkinderen hebben behoefte aan een baasje en aan één hebben ze blijkbaar niet genoeg.

Kijk, daar heb je dat rattehondje weer, dat hij maar wegblijft of hij wriemelt weer met zijn natte neus aan mijn gat. Geen manieren, die schrale keffers met hun stekkepootjes. Moet je zijn baasje zien -het baronesje- ze lijken een beetje op elkaar. Beide lopen ze alsof ze ooit in het kattenluikje verstrikt raakten en sindsdien enkel frivool kunnen trippelen, alsof hun lijf in een te smalle onzichtbare buis gewrongen is. Ik ben zeker dat die keffer enkel een welbepaald merk van korrels eet, enkel koffiemelk van de wereldwinkel drinkt en nog tal van andere grillen op zijn geweten heeft. Ik zag hem ooit in het gebalderte in de bloembakken aan het Zuid als een razende gek achter zijn eigen staart aan gaan, alsof hij in de jungle een of ander exotisch beest achterna zat. Om kort te zijn: Ik hoop dat hij wegblijft, ik lig net zo comfortabel onder de tafel naast mijn bakje met kraantjeswater. Lekker rustig languit op de natuurstenen en vettige vloer. Zouden mijn knoken niet zo kraken dan zou ik hem een draai rond zijn oren geven, maar helaas, mijn lijf krijg ik niet meer in staat van oorlog, ik kan hem misschien in het bakje duwen, dan kan hij daar wat om zijn koffiemelkske janken.

Gisteren vrat ik een deel van mijn baasjes kunstwerk op. Ik heb hem zelden zo kwaad gezien. Zijn linkerwimper ging gevaarlijk op neer en tjonge, ik wist niet dat hij zijn mond zo ver kon opensperren. Mijnheer de kunstenaar maakte van het ganse huis een kunstwerk -een project met mij inbegrepen- en is op de koop toe verwonderd dat een dove, gradueel blinde en stokoude Golden Retriever het onderscheid tussen werkelijkheid en kunst niet meer zo scherp ziet. Trouwens ik ben de enige hier die de omgeving waarneemt zoals is, denk ik. Ik sta er middenin, de enige remming die ik voel is het gekraak in mijn knoken, voor de rest maak ik volledig deel uit van de ruimte, hoe verbrokkeld en gedeconstrueerd hij ze ook tracht te maken, ik zie, zij het waziger met de dagen, voortdurend alles als een geheel, mijn geheel. Als hij zo doorgaat met van alles kunst te maken dan komen straks allicht die rare baasjes met zo'n gek ei op hun kop.

Ben ik blij dat ik nooit naar de hondenclub ging zoals dat dartelend ratje daar tussen de tafelpoten ongetwijfeld wel deed. Ik weet niet wat hij daar juist leerde maar vanuit mijn lui oog zie ik enkel onheilspellende frivoliteit en een uit de hand gelopen nederigheid bij het minste teken van het baronesje. Oef, ze pakt zijn witte jasje terwijl hij blij op zijn achterpootjes danst. Dat mijn baasje daar maar eens een kunstwerk van maakt.

Oké, ze gaan de deur uit. De kust is vrij. Ik kan mijn zoektocht naar kruimels beginnen. Es kijken wat de mensenkinderen vandaag allemaal op de grond lieten vallen. Es kijken welke voeten op welke tenen trappen, welke stroboscopisch op en neer gaan, welke zacht langs andermans been omhoog gaan, welke handen naar plaatsen gaan waar zelden handen te zien zijn. Af en toe duw ik mijn snuit in iemands kruis om te ruiken hoe het met het rendez-vous is gesteld.

Ik ging gisteren met mijn baasje naar een concert. Free jazz. Het ging zo luid dat ik mijn gehoor -vreemd genoeg- terug had, zij het tijdelijk, maar kom, elke dag brengt toch iets nieuws. Daar kan je met de beste wil van de wereld niet tegen zijn.

Wel raar dat ik weeral over gisteren begin, nu ik eraan denk. Herinneringen dat overkomt me haast nooit. Op een of andere manier blijft die keet, dat hondenhok waar ik dus gisteren met mijn baasje was, op mijn netvlies hangen. Dat is eigenaardig: Ik word gradueel blind maar tegelijk blijven er wel beelden hangen, de prentjes die me aangaan. Dat zal het zijn. Op bepaalde dagen alleszins, dagen zoals gisteren dus.

Aan de toog van die keet zat een man naar het plafond te staren. Ik keek op maar zag niet waar hij zo geboeid naar keek. De planken van het plafond waren de dezelfde planken als die van de tafels. Dat zag ik wel. Niet zoals het reusachtige plafond hier, dat in de hoeken recht wordt gehouden door twee grote, spierwitte en knielende mensenkinderen. Neen, het was daar echt een hondenhok: Je hebt nog wat hout ergens staan en dan maak je er maar een hondenhok van. Typisch een concept van mensenkinderen. Ondertussen gesticuleert er een dolle man in het grijs heftig met zijn armen, terwijl de andere -naar ik vermoed de toehoorder voor wie die driftige gebaren bedoeld zijn- naar het plafond staart. De andere mensen aan de toog kijken naar hun glas. Sommige maken zelfs een praatje met hun drankje.

Merde, dat ruikt hier heerlijk naar vis. Wat zou een hond zonder neus met zijn leven aanvangen? Ik spoed me vlug naar het tafeltje waaronder twee paar benen -het ene donker en het andere wit en naakt- met elkaar spelen. Alles is een kwestie van op de juiste manier ruiken en kijken, denk ik plots terwijl mijn baasje met wijd opengesperde mond komt aangerend en me bij het nekvel neemt. Ach ja, ik mag niet naar kruimels zoeken. Ik wordt daar geconditioneerd en melancholisch van. Ik verlies dan het onderscheid heden-verleden uit het oog.
Uit zijn gebaren kan ik ook opmaken dat ik hier in dit grote café een hele tijd verdwaasd naar een tafelpoot staarde. Tja als de melancholie mij te pakken heeft dan staat de wereld stil. Mijn wereld alleszins.

Na een preek van mijn baasje, die ik voor negentig procent niet hoor maar op zijn lippen lees, de overige tien procent zijn de luidste kreten die er voor mij echt toe doen, gaan we samen door de grote dubbele deur de koude wereld in. Ik wil naar rechts, mijn baasje naar links. Dat gebeurt wel vaker. We raken er wel.

Stinkend putje II. (El Negocito, vervolgverhaal)

2009-12-18T14:59:00.000-08:00

Na zijn vierde tequila houdt Rudy het voor bekeken, klopt vaderlijk op mijn schouder en kijkt me een vol medelijden aan. Ik weet niet welk leed op mijn gezicht te lezen staat, maar Rudy lacht nu meedogend en zegt sussend: 'Het komt allemaal wel goed jongen.' Nog voor ik kan tegenpruttelen is hij al de deur uit.

Wat een kwal, denk ik bij mezelf. Ik lijk wel De Klaagmuur. Elke keer wringt hij zich in gesprekken totdat hij me volledig voor zichzelf gewonnen heeft. Meestal parelt zijn gezicht al van het zweet, want hij heeft heel wat moeten doen om mijn volledige aandacht te wekken. Als het dan zover is, verandert zijn joligheid in een piéta zonder weerga. Hij denkt allicht: ' Ha kijk, daar zit Het Oor van El Negocito! Effe vlug een praatje maken want ik heb nog wat doffe ellende die ik overdag nergens kwijt kon. Die empathische jongen zal er wel weg mee kunnen. Hij zit daar zo zielig alleen met zijn bokaaltje bruiswater en van het meisje naast hem, met het omhoog kruipend rokje, moet hij ook niets meer verwachten. Ideaal.'

Verdomme hij heeft nog gelijk ook. Op het einde van de rit heb ik steeds het gevoel dat ik met de gebakken peren zit, dat er onnoemelijk veel ellende in mijn leven is en dat me nog onnoemelijk veel ellende te wachten staat.

De vrouw van eind in de dertig zit nog steeds naast me en steunt nu met beide ellebogen op de toog. Haar kapsel ligt overhoop en blinkt in het oranje licht dat heerst in deze bar. Af en toe legt ze haar hoofd op een van haar onderarmen. Ze waant zich allicht in haar bed want ze wisselt een paar keer van wang alsof ze de juiste plek op het kussen niet te pakken krijgt. Uiteindelijk lukt het haar toch. Ze ligt nu met haar gezicht naar mij gekeerd, met een oog dicht, het andere loddert wat in de verte, haar met wijn beslagen lippen malen zachtjes zoals kamelen doen, ze smikkelt en ik staar naar de bubbels in mijn duvelglas. Giovanni legt een cd in de lader en enkele seconden later rochelt Tom Waits door de boxen:

There is a light in the forrest.
There is a face in a tree.
I'll pull you out of the chorus,
and the first one's always free.

'Vertel eens Roger?', vraag ik, nu hij achter de toog kiwi's en ander exotisch fruit op een wit plankje in stukken snijdt. 'Wanneer ga je eens iets aan dat stinkend putje doen? Hoort dat bij het concept of zo?'

De vrouw naast mij springt recht en steekt een vuist in de lucht.

'Jullie klootzakke...foef, stank en drank...foef, stank en drank', wouwelt ze. Uit haar vuist veert een wijsvinger recht. Ik, ik, ikke ben moeder.' Ze klopt op haar borst om ons er van te vergewissen dat het wel degelijk over haar gaat en niemand anders. Ondertussen valt ze door haar eigen geweld bijna achterover.

'Wat zeg ik, ik was moeder, twee maanden lang!' Ze maakt het vredesteken met haar vingers om de situatie het gewicht te geven dat ze verdient.

'Op het toilet kwam het eraf.'

Ik kijk naar Giovanni en Roger, hun gezicht is van marmer, niet van de koude of afstandelijkheid, neen, ze lijken toeschouwers van een of andere doorwrochte bloedprocessie in een Spaans dorp waar ze bij wijze van offer enkele bokjes uit de kerktoren gooien. Ze kijken reddeloos en verrukt tegelijk.

Even denk ik dat de vrouw van haar kruk gaat donderen maar ze herpakt zich, knippert met de ogen en houdt de toog nu met beide handen vast. Ze kucht luid alvorens haar verbijsterde publiek toe te spreken.

'In de kliniek zeiden ze: Niet erg, je wou het toch weg. Dat is dan geregeld. Godverdomme bende klootzakke...foef is leuk hé spast!' En ze wijst met opengesperde ogen onheilspellend in mijn richting. Dan gaat haar vinger weer de lucht in, begeleid door een sadistische lach, met haar hoofd in de nek lijkt ze wel een wolf die de maan uitdaagt.

'Foef stank en drank, maar als de foef ook iets te vertellen heeft! How how how, dan zijn de klootzakke foetsie, aarch!'

Ze klopt met haar linkervuist op de toog en begint met gebogen hoofd te snikkenen te huilen. Haar schouders gaan op en neer als een marionet, haar haar bungelt als een sluier voor haar gezicht, nog even en haar nek lijkt te breken in de middenste wervel.

Ik schuif naar haar toe en leg mijn rechterhand op haar schouder. Roger duikt naar de frigo, veert onmiddellijk terug recht met een fles Spa Rood in de hand. Hij vult lachend een duvelglas. Tom Waits doet ook zijn duit in het zakje en rochelt onverstoord verder:

I just want you to be happy
That's my only little wish
I'll fix your wagon and your musket
And the spoon will have his dish.

Giovanni neemt wat servetten die naast het koffiezetapparaat liggen en geeft ze me met een knipoog door.

'Hier meisje, drink wat water het zal je goed doen', probeer ik nog en ik stop de servetten in haar hand, wijs kalm naar haar neus.

'Ga jij me nu vertellen wat goed voor me is', zegt ze me verdacht helder en luid. 'Wij mogen niet zuipen zeker, is het dat? Ik zucht en weet niet wat gezegd.

'Ik ben mijne kleine kwijt godverdomme! Op het toilet kwam het eraf. Ik heb dan maar eens gewuifd. En wat ga je daar nu op zeggen hé? Plechtige communicant!

Ik geef haar het glas water en ze giet het als een bezetene in haar mond. Een groot deel ontsnapt langs haar mondhoeken.

'Jullie venten zijn allemaal lafaards. Het enige wat jullie in een vrouw zien, is een foef onder twee tieten. En maar pompen dat wel, godverdomme. Aarch, ga weg, laat me gerust, ik wil hier weg.'

Ze veegt haar mond af aan een van haar pezige onderarmen, laat zich van de barkruk op de grond zakken, steekt haar blauwe tong naar me uit en terwijl ze vecht met haar rokje en haar rood lederen jasje, stampt ze de barkruk achter haar weg. Het duikelt achterover tussen -gelukkig- twee lege stoelen.

Het koppeltje dat aan het tafeltje wijn drinkt en de twee bordjes met visgraten en propjes servet netjes op elkaar heeft gestapeld, kijkt ons verschrikt aan. Even denk ik eraan de situatie te verantwoorden met te zeggen dat ik niet de vader was, maar ik zie in hun afkeurend fronsend gezicht geen enkele bereidwilligheid voor zulk slap gelul. Als ze ook maar iets hebben opgevangen van de gesprekken die ik hier vanavond voerde, dan vinden ze me op dit moment ongetwijfeld een niet ongevaarlijke gek.

Plotseling moet ik denken aan Rudy en zijn psychopatisch gedicht. Toen ik zei dat ik het goed vond, kon hij zich niet inhouden om het me luidop, met de nodige pathetiek voor te dragen. Hopelijk sneuvelde er vanavond niet al te veel idylles.
De deur smakt dicht en twee hakken klakken venijnig over het trottoir. Hun geluid sterft uit tussen claxons en het hitsige straatkabaal, eigen aan deze buurt omstreeks middernacht.

Ik gebaar dat het me spijt maar ik twijfel en trek mijn uitgestoken handen terug. Van wat heb ik hier in feite spijt? Wat heb ik hier mee te maken? Niets dus. Moet ik misschien mijn handen ten hemel richten en zoals een onheilsprofeet betaamt, naar de grond gaan om met mijn handen stof te scheppen, om het vervolgens onder luid geweeklaag op mijn hoofd te gooien. 'Vergeef hen Heer, zij weten niet beter.' De Bijbel is bijwijlen een arrogant boek.

'Day merde baby, écoute ça! William Burroughs est en traîne de déclamer!, roept Giovanni naar me. 'Ca c'est quand même White Dada Nihilismus, merde.

When it gets too hot for comfort
and you can't get a ice cream cone.
T' ain't no sin to take off your skin
and dance around in your bones.

De situatie is gered. Iedereen lacht. Roger snijdt nog wat exotisch fruit en de twee verliefden kijken elkaar aan alsof ze weldra, ergens aan een kade afscheid moeten nemen. Alvaro is erbij komen staan, neemt mijn hoofd in zijn handen, kust me op het voorhoofd en roept lachend: 'Je comprends rien mais je l'aime.' Het baronesje is er ook nog. Ze fluistert iets over obsessieve verhalen, maar ik kan enkel nog schaapachtig lachen. Mijn hoofd zit vol watten en mijn lenzen komen los.

That's the way the stomach rumbles
That"s the way the bee bumbles
That's the way the needle pricks
That's the way the glue sticks...

Een rijsttapijt om naar te kijken.

2009-12-08T11:53:00.000-08:00

Dwars door het ritme van de houten vloer ligt een tapijt.

Tja, ik zal straks wel kijken. Er staan nu nog te veel mensen rond, ik zie weinig tot niets, van het tapijt welteverstaan. Dat heb je natuurlijk op openingen van tentoonstellingen, vernissages zoals men in kunstkringen zegt: Mensen die naar kunst kijken.

'Kunstenaars zijn dwarsliggers’, volgens mijn vader, “die wanneer ze echt goed zijn in dat dwarsliggen, hier en daar een steekpenning van de gemeenschap krijgen om zodoende nog meer dwars te liggen.”

Wel, voor een keer geef ik hem gelijk: Je kan nooit genoeg dwarsliggen, denk ik dan. Op die manier worden we nog eens verwonderd en komen we uit onze, door de makke dagen uitgesleten zetel, om terug te leren kijken naar de dingen zonder, laten we zeggen, al die gewoontes die in ons een aangenaam verblijf vonden en ons ooit overtuigden van een welbepaald standpunt of perspectief. Meestal hadden ze zichzelf uitgenodigd en bespeelden ze vervolgens onze goede voornemens.

Na een tijd -als we geluk hebben- verlaten die gewoontes ons om plaats te ruimen voor weer andere, die ons op hun beurt anders naar hetzelfde doen kijken en ga zo maar door. Het hangt er allemaal vanaf hoeveel werkelijkheid je aankan. Hoe minder, hoe meer kunst, denk ik dan met mijn neus boven een glas champagne en een schijfje salami in mijn linkerhand.

Er staat een dikke man over het tapijt gebogen. Hij lijkt wel schelpen te rapen. 'Tja, wij zijn slimme beesten die met onze fikken nergens van af kunnen blijven en wanneer we met ons geprul in de problemen raken dan praten we er ons uit met concepten zoals nieuwsgierigheid of verwondering. Niemand kan daar iets tegen hebben, toch?'

'Wel eenzame jongen', leuter ik tegen mezelf, 'je bent wel heel misantropisch op een zondag als vandaag. Je spreekt voor eigen publiek, in je eigen kleine kop.'
Dat is de automatische piloot in mij, maar ik heb geleerd hem te uit te zetten in de mate van het mogelijke. Wanneer ik dat niet doe, ontaardt het steevast in innerlijke tirades waar niemand wat aan heeft. Trouwens ik kwam hier toch om te kijken?

Oh, daar heb je het meisje van het tapijt. Wel, wanneer je niet van haar tapijten houdt, kan je nog altijd naar haar kijken. Trouwens ze maakte haar tapijt met linzen en rijst. Ze heeft iets van een vogeltje dat besloot om haar nest net dat ietsje meer van zichzelf te geven, in feite kan ze ook niet anders: het is haar enige manier om de onverschilligheid uit de dingen te halen, wanneer die de godganse dag willen zwijgen, kunnen ze het tenminste op zo’n manier doen dat je er aangedaan en met weke ogen kan naar kijken. En ze heeft wel gelijk, denk ik dan.

'Verdomme die innerlijke monoloog ter verstrooiing der schuchtere mensen gaat maar ongestoord verder. Van dat kijken komt vandaag niet veel terecht. Hoe meer ik hem wil onderbreken, hoe meer hij leutert. Hoe eenzaam kan je jezelf maken, Narcissus? Het lijkt wel dat ik eerst alles voor eigen én tegelijk kritisch publiek speel, een thuismatch zeg maar, en in de schouwburg van mijn kop zit ik dan op het tipje van mijn stoel, op het eerste balkon naar mezelf uit te kijken. Wanneer vervolgens het doek wordt opgehaald en een publiek van vlees en bloed me hoopvol aanstaart, speel ik keer op keer het theater van het afscheid, het theater van de afstand ook.'

'Een rijsttapijt toont ons de vluchtigheid der dingen', zegt iemand in het groepje dat rond het tapijt staat en mij het zicht belemmert. De spreker krabt gewichtig aan het puntje van zijn slordige baard. 'Nou', antwoordt zijn buur, 'Ik vind het eerder het banale dat zich tot kunst bekeert.'

'Tjonge tjonge, wat zijn we weer droog filosofisch vandaag. Ik voel het eerder aan als een combinatie van de verleidelijkheid van een snoepkraam en de sensuele gezelligheid van grootmoeders tapijt.'

'Hallo jongens, wakker worden!’, gilt een blonde dame. Ze is blijkbaar de vrouw van een van de heren. 'Trouwens het zijn maar wat zaadjes op ritme gebracht door een vakkundige hand. Jullie overdrijven toch een beetje, niet?'

'Pfff, zoetje ik sprak daarnet met de kunstenares in kwestie, Sabine Bolk is haar naam. Je kan nog wat leren van die lekkere meid.'

'Pfff, die hautaine trut met haar pluimen en haar donkere haar bedoel je. Moet je nou zien hoe ze zich heeft uitgedost! Pfff rijsttapijt! Denkt ze misschien dat ze de Marie Antionette van Breda is? Nou, je weet hoe 'La Dauphine' eindigde. Ze moet niet te hard van de toren blazen of ik duw straks die ouwe die daar gebukt staat met zijn ganse klerezooi in haar linzenvod. Dan kan die trut op haar knietjes één voor één haar zaadjes terug leggen. Es zien wie er dan nog verleidelijk staat te wezen! Trouwens ventje, blijf maar mooi hier bij mij. Mijn moeder belde net. Binnen een half uur gaan wij bij haar taart eten.'

Luistervinken op vernissages is een eerste stap richting kunstpubliek. Vervolgens moet je, met je handen in je zakken, rustig afwachten totdat het jou beurt is om je aan de kunst te vergapen. Mijn vingers jeuken om aan het tapijt te zitten, maar ik houd ze in toom. Ik las ooit iets over verleiding en doodsdrift en meer van die vage dingen. Trouwens jezelf uitnodigen en je in een nest van een ander eens goed laten gaan, lijkt me nogal onbeleefd. Sommige mensen vinden me waarschijnlijk weinig verwonderd, afstandelijk en intellectueel. Andere denken misschien dat ik de dingen zelden aanraak, dat ik mensen te veel op zichzelf laat. Ik laat ze on-beleefd. Tja, ze vergissen zich, zelfs op vernissages.

Ik ben soep om te koken. (El Negocito, vervolgverhaal)

2009-11-28T13:04:00.000-08:00

'Luister eens mijnheer de literator, heb je even? Ik wil dat je iets naleest. Een gedicht. Het moet vannacht nog op de post.'

'Natuurlijk Rudy, laat maar komen. Trouwens ik wist niet dat jij schreef?'

'Tja jongen, de meeste mensen uit deze contreien zijn zo rond hun zesde levensjaar met dat schrijven begonnen, toch?'

Rudy is een man van vragen waarop hij zelden een antwoord verwacht. Een wijsneus ook. Eentje die bij de minste afwijking van de gang van zaken, althans zoals hij ze in zijn hoofd ziet, tegen pruttelt. Hij begint dan zeer geaffecteerd voor zijn zaak te pleiten terwijl er meestal geen enkele aanzet voor die zogenaamde zaak gegeven is. De eerste keer dat ik hem tekeer hoorde gaan, was ik danig onder de indruk maar ik ken hem al langer. Ik ben al blij dat hij op de een of andere manier kalmeert. Bij hem raak je met een Bijbels Erbarmen wel een eindje weg. Voor wat het waard is natuurlijk én als je er de energie voor hebt.

'Laat me raden Rudy, het gaat over de liefde?'

'Natuurlijk, is je dat te min of zo? Ik ben een cliché, net als jij.'

'Kun je het een beetje kaderen?' vraag ik hem met het geduld van Socrates. Waar haalde die man het in hemelsnaam vandaan? Drie zinnen van Rudy en het gaat al bergafwaarts met mijn energiehuishouding. Ik voel me zo slap als een vod worden.

'Dus het gaat niet goed met je lief en je wil haar een gedicht geven om het goed te maken? Is het dat?' probeer ik nog, wetende dat hij ook dit als een aanval zal opnemen.

'Goedmaken, goedmaken. De trut is er met een ander vandoor. Wat valt er daar nog aan goed te maken? Nee, ik wil ze laten sudderen in eigen nat.'

Zijn ogen staan wild en ik vrees even dat hij op mijn gezicht wil slaan, maar dan herpakt hij zich en bestelt twee tequila's, waarvan ik veronderstel dat er eentje voor mij is. Elk leed dient gedeeld, ook al heb je er niet om gevraagd. Bestaat dat trouwens: Leed dat je vraagt?

'Hoe komt dat nu zo plots Rudy? De laatste keer dat ik jullie samen zag was alles nog koek en ei. Nu heeft ze plots een ander.'

'Ja ja, ik voel wel waar je naartoe wil. Het zal weer aan mij liggen zeker? Soms twijfel ik aan mezelf, weet je wel en dan springt er gegarandeerd weer een of ander dominant wijf op mij om de boel nog waziger te maken dan het al was.'

'Sorry hoor Rudy, maar ik vind je niet echt een wazige vent. Heb je haar bedrogen of zo?'

Rudy neemt het glas tequila en giet het in een teug achterover. Het zout en het schijfje citroen raakt hij niet aan.

Alvaro is erbij komen staan, neemt mijn hoofd tussen zijn handen en kust me op het voorhoofd.

'En manneke, hoe gaat het vandaag?'

Zijn hoofd kantelt lichtjes naar beneden, hij kijkt me over zijn rode leesbrilletje dat laag op zijn neus staat, sardonisch aan. Alvaro verwacht altijd een antwoord, zelfs als je niets zegt blijft hij je afwachtend aanstaren.

'Vandaag gaat het goed Alvaro. De wind waait en ik houd me vast aan de takken van de bomen', antwoord ik enigszins opgelucht, nu ik zijn vriendelijke kop zie. 'Hoe gaat het met jou?'

'Goed ik ben in analyse manneke. Ik ben soep om te koken en alles manneke, alles hier is sex, mamma en pappa. Si tu ne comprends rien, tu l'aime. Kom morgen eens langs voor het programmaboek van obsessief verhaal? Die Vlamen van subsidies houden niet zo van gekke taal in dossier van Braziliaans componist', zegt hij bitter. Hij slaat zijn ogen neer, hoest en steekt met een trillende hand een sigaret op.

Ik ken niemand die zo vol drama een sigaret aansteekt als Alvaro en bij hem is het zelden enkel een houding. Elke sigaret lijkt wel zijn laatste redding en hij paft de godganse dag aan een stuk door. Ik vraag me af of hij soms nog zuurstof binnen trekt. Toen ik hem er ooit over aansprak, antwoordde hij met een lach: 'Ik ben acteur die zich door angst naast zijn rol zet. Door te leven probeer ik terug in mijn rol te staan. Elke sigaret is poging tot een begin'

De mooie vrouw -het baronesje- die hem de laatste tijd steeds vergezelt, reikt hem een glas rode wijn aan. Ik wuif een beetje lullig in haar richting en ik voel dat ik van hen geen redding meer moet verwachten. Rudy heeft ondertussen zijn derde tequila achterover geslagen, veegt op dit moment zijn mond af aan de mouw van zijn grijs maatpak en kijkt vol ongeduld mijn richting uit. Alvaro roept 'tot morgen' en kijkt Rudy even aan, maar hij beantwoordt zijn blik niet, in tegendeel hij draait zijn hoofd van Alvaro weg. Ik denk dat het zijn petje te boven gaat: Een voor hem gekke man die een eigenaardig dialect spreekt, steeds in het gezelschap van jong en knap volk.

'Ok Rudy!', roep ik gedecideerd. 'Voor de dag ermee? Kom geef me dat papier dat je daar al een hele tijd in je trillende handen hebt, dan kunnen we erover praten want binnen enkele minuten palmt de free jazz van Giovanni en Jeroen het ganse café in en kunnen we dus niet meer praten. In feite moet ik ook stilaan aan mijn bed beginnen denken. Ik zou hier gedichten schrijven, maar tot nu toe kwam daar niets van terecht.'

'Sorry ik wilde je niet storen', zegt Rudy plots schaapachtig. Dat ben ik niet van hem gewoon. Dat is waarschijnlijk zijn truc om iets gedaan te krijgen: Schaapachtig lachen en met weke hondenogen haast smeken om aandacht. Waarschijnlijk doet hij dat ook bij zijn vriendin, die nu blijkbaar zijn ex is én een ander heeft én volgens zijn bescheiden mening dominant op de koop toe.

Hij reikt me de in vier gevouwen A4 aan. Ik plooi het met veel gevoel voor ceremonie open en lees:

soms vermoord ik je meisje,
de korte pijn met een knal door het kussen.

jij komt eerst, met die ander zal het trager gaan.

ik zal hem laten huppelen op een hete plaat.
teentje voor teentje schiet ik zijn voeten aan flarden,
dan zijn knieën, dan zijn armen,
tot ik een levend borstbeeld van hem heb,
zal ik doorgaan.

ik zal hem op het gelijkvloers uitstallen voor het raam.
ik zal hem dan rustig bekijken.

misschien draai ik een peuk op hem uit.
ik weet het niet, ik ben immers gestopt met roken.
het hangt er vanaf wat voor geluid hij nog maakt.

dan zal ik je in mijn armen nemen en je over de drempel dragen.
ik zal naar ons plekje gaan, bij het meer en
je de jonge futen tonen.

ze zwemmen er op een rijtje achter elkaar .

Met de krop in de keel vraag ik hem of hij werkelijk wil dat zij dit gedicht leest.

'Ja', antwoordt hij onmiddellijk.

'Het is een goed gedicht Rudy, het werkt, maar zou je het wel op de post doen?'

'Waarom niet?'

'Wel euhm, het is nogal agressief, niet? Het is niet echt iets om onder haar balkon voor te dragen. En met alle respect, wanneer ik je hier zo wild tequila zie hijsen, denk ik bij mezelf: Wel jongen blijf daar een tijdje weg. Wanneer ze het leest en je zo ziet, zoals je hier nu staat dan zal ze het op een lopen zetten.'

'Dat is de bedoeling', antwoordt Rudy koud en kort.

Ach zo, antwoord ik met een onbehaaglijk lachje. Je wilt haar terug en tegelijk jaag je haar weer weg, onverbiddelijk.

'Tja zoiets zeker', zegt hij verslagen. Zijn hondenblik is daar weer.

'Je gaat het gedicht toch niet in de praktijk brengen?', vraag ik hem om zeker te zijn.

'Neenee, lig daar niet van wakker. Ik heb er de ballen niet voor.'

'Dat is een mooie gave Rudy. Kom we drinken nog iets.'

Stinkend putje. (El Negocito, vervolgverhaal)

2009-11-22T09:43:00.000-08:00

Na de derde tequila veranderden al die enthousiast taterende mensen in kwakende eenden. Ik drink nu spuitwater in een duvelglas om de boel aan te lengen. Dat scheelt in vervreemding. De barkruk waarop ik zit wiegt zachtjes in de maat van mijn hart, dat sloom is vanavond. Wat niet gezegd kan worden van het duo Van Herzeele en Barcella, altsax en drums: hemel en hel en al het mouwgetrek er tussenin.

Wie, van al die mannen hier aan de bar is hoerenloper? Wie gaat het dus tegen betaling elders zoeken? De kreupele pooier met zijn lang vettig in ieder geval niet. Hij winkelt voor de meisjes, althans dat veronderstel ik toch wanneer ik hem met zijn plastic zakjes in de Brabantdam tegenkom. Een zakje in elke hand. Ieder doet zijn best om het wankele evenwicht te bewaren, denk ik in een poging om de omgeving wat vrolijker te benaderen. Plotseling voel ik een dwingende aanwezigheid van een blik. Een hese, iewat gebroken vrouwenstem vraagt:

Hey schatje wat drink je van mij?

Euhm... niets bedankt, antwoord ik. Ik heb nog een halve bokaal bruiswater. Dat volstaat voorlopig.

De vrouw, ik schat eind de dertig, schuift wat heen en weer op het ronde zitvlak van de barkruk naast de mijne en kijkt beteuterd. Mijn antwoord was duidelijk geen antwoord op haar vraag. Ze speelt trots het spel van het meisje in een vrouw van eind de dertig. Ik speel het spel van de simpele duif die vanavond alles letterlijk neemt.

Het stinkt hier weer verschrikkelijk naar het putje, schreeuwt ze boven de muziek uit.

Wat ze hier spelen is free jazz, moet je denken. Aan een tafeltje eet een koppeltje rustig en verliefd een schotel risotto met gegrilde sardienen. Grote liefde maakt rustig. De vrouw naast mij ziet dat ik naar het tafeltje kijk en wordt nog meer beteuterd als voordien.

Ik wil het echter niet te hard spelen en probeer de zaak nog te redden door een gericht antwoord: Wel moet je weten, Roger zit in volle verbouwing. Op dit moment breekt hij meer af dan dat hij opbouwt, zoals je kan zien. Waarschijnlijk heeft hij deze week ergens een cruciale leiding geraakt. Wie zal het zeggen.'

Ze zucht en soigneert met een hand het haar op haar achterhoofd en schudt het daarna weer los. Dan onderneemt ze iets waardoor ik onmiddellijk terug naar mijn bokaal bruiswater grijp: Ze doet haar blanke benen onder haar korte rok enkele keren traag open en dicht. Ze kijkt me frontaal aan en blijft zo starend zitten. Haar rokje kruipt over haar billen omhoog.

Als dit signalen zijn dan zal ik ze uitzitten, starend naar de bubbels in mijn grote glas. Ik zou gedichten schrijven over de twee muzikanten hier. Daar kwam ik voor. De muziek is al gestopt en ik zit met mijn handen rond een groot glas als een biddende in mezelf te fluisteren omdat ik bang en beleefd ben. Dat werkt blijkbaar uitnodigend. Net op het moment dat ik terug over het putje wil beginnen, snauwt de vrouw me toe: " Aarch, sois belle et tais-toi! Haar gezicht trekt scheef. Ik glimlach om het compliment dat ze in al haar woede op me afvuurde en vis het schijfje citroen uit het water. Op seconden is ze terug bij de kwakende eenden. De drummer, Gio komt met een brede grijns op me af.

Ciao Gio, çava? Vet gespeeld man, zeg ik hem met zijn hand nog in de mijne. Overigens, ik stuurde je enkele dagen geleden het gedicht over jullie beiden, over die ezels enzo. En wat vond je er van?

Tsja daj merde baby, quelle vision, roept hij. Iedereen zit duidelijk op een eiland vandaag, bedenk ik me. Als je eraf wil dan moet je spreken en improviseren. Free jazz dus. Ik wee nie, vervolgt Gio, ik wil een beetje meer terrorisme zoals de vorige, weet je wel? Een beetje maudit, wat kunnen we anders dan ons overgeven aan de revolte, elke keer weer. Mais ici j'ai une petite chose dat jij een jaar geleden schreef.

Giovanni haalt een verfrommeld papiertje uit zijn broekzak en grijpt met zijn andere hand ondertussen naar zijn kruis. Wanneer hij het me overhandigt, buigt hij voorover, neemt met een hand mijn nek vast en schudt me vriendelijk door elkaar. 'Il faut se reveiller baby. Arrête la masturbation, on est quand même pas Pappa Ratzinger', fluistert hij in mijn oor, al krabbend aan zijn Romeinse baard.

Wakker worden in deze bar, in feite een barak die alles heeft van een ruwbouw die daarenboven de indruk geeft op instorten te staan, is een vreemde gewaarwording. Ik zie plots alles terug alsof het de eerste keer is dat ik er naar kijk. Het vettig papiertje herinnert me aan die groezelige avond na de première van mijn eerste theatertekst 'Mozes'. We lachten, waren schenenschopperig en dachten toen daarin een oplossing te hebben voor het monddood van onze medebewoners in de verkaveling. Sindsdien is de focus in ons vizier -in het mijne althans- getroebleerd. Het zal aan het leed liggen dat mensen me toevertrouwen, zodra ik mijn hoofd buiten steek. Deze praatpaal moet toch ergens de mosterd halen. Ik lees het briefje en voel de huid boven mijn neus samentrekken. We worden nu wel heel serieus, mompel ik tegen mezelf.

Ik decomponeer de hedendaagse esthetiek, staat er op het briefje. Schoonheid zo je wil, omdat ze verdriet noch dood duldt, niet ingaat op het hedendaagse carnaval en zichzelf niet meer bevraagt. Haar format -een lege huls- bevestigt enkel wat de cultuurindustrie toelaat, wat haar goed uitkomt binnen reeds uitgezette bakens.

Tja, toen ik het schreef had ik ook al dat probleem met gesprekken over stinkende putjes met kirrende meisjes, waarvan de kans op het moederschap elke dag slinkt. Zo zie je maar hoe snel de revolutie, als een ijsblokje in een Engelse koffie, kan smelten. Voor afleiding heb ik blijkbaar wel een talent.

Allé, dichtereke van mijn voeten, wat drink je? spuugt Roger luidruchtig in mijn oor. Wanneer je blijft, wat jij dus enkele uren geleden besloten hebt, dan moet je het op een zuipen zetten en kwaken zoals iedereen hier. Daar is geen ontkomen aan. Babbel je tegenwoordig al tegen je glas. Tel je de bubbels of zo? Tjonge tjonge, deze barak is een Chileense voodootempel en geen Klaagmuur. Trouwens, ik heb er vorige week vier grote ramen in geplaatst. Wat vind je ervan? Veel opener, niet? Een mens is niet gemaakt om op muren te gapen.

Gio kruipt terug achter zijn drums en zet een scheve bolero in. Eentje waarop je wel kan dansen, maar eentje waarvan je nooit weet dat je pasjes de finale zullen halen. Jeroen, de saxofonist, roffelt met de kleppen en zucht in het mondstuk. Alle kwakende eenden zijn nu muisstil. Ik neem mijn bokaal bruiswater en denk aan een bomalarm. Eens zal hier alle vrede verbroken worden en naderhand zullen we onze wonden likken en blij zijn dat het is gebeurd. We zullen het oneens met elkaar kunnen zijn en daar genoegen in scheppen. Onze zonen en dochters zullen zeggen: Pappa, wij zijn fier op jou en blij dat je niet meer zo bang bent. We zullen kalmeren en met ons onze kinderen ook.

Gio kondigt het volgende nummer aan, het is te zeggen de volgende impro. Hij roffelt op zijn snaredrum alsof hij ergens op de markt in Bergamo Cubaanse sigaren staat aan te prijzen.

'Le prochain is een beetje Super Ego Fantasy', roept Gio naar het publiek dat deels gestopt is met kwaken. Aan het tafeltje eten ze rustig verder. Die twee zijn op een eiland aangespoeld, je krijgt ze er niet gemakkelijk meer af.

Een hedendaagse samenvatting van de plaat 'Stellar Regions' van John Coltrane doet de barak hier kraken en piepen. We bevinden ons nu in het ruim van een slavenschip dat zijn laatste storm ingaat. Wanneer het ergste voorbij is mogen we terug van een nieuwe thuis dromen en ergens aan wal gaan in een vreemd land.

Er blaft een hond en door het raam zie ik de kreupele pooier met de plastic zakjes voorbij huppelen. Hij lijkt iets te roepen. Jeroen de saxofonist heeft het ook gezien; hij klaagt en blaast. De slagader in zijn nek zwelt als het darmpje van een infuus. De hond, een zwart krullend ding waaraan je kop noch staart krijgt, loopt neurotisch tussen stoelen en tafels. Het beest is iets op het spoor maar kan het duidelijk niet vinden. Het legt steeds dezelfde weg af. Ik denk dat het een put wil graven.

Ik ben soep om te koken. (El Negocito, vervolgverhaal)

2009-11-21T03:12:00.000-08:00

Filmpje.

2009-11-12T07:05:00.000-08:00

Enkele maanden geleden nam Sabine Bolk dit filmpje op, in een kazerne in Brasschaat, toen we nog deel uit maakten van het Don't Das Ding collectief. Rond een minuut of drie kom ik nogal bizar uit de hoek, iedereen eigenlijk. De man met de gitaar én bezieler van het collectief heet Pisteffo en de man op de klarinet én aan de GSM is Koen de Wit.
Tenslotte wil ik hier even kwijt dat ik niets van het filmpje begrijp, maar er wel van houd.

Een gorilla op het dak van De Nationale Bank.

2009-11-01T03:47:00.000-08:00

Een gorilla op het dak van de Nationale Bank’ is een vertelling die het midden houdt tussen een concert en een monoloog, een luisterspel en een performance. Gospel, poëzie en blues worden afgewisseld door improvisatie met de intimiteit van kamermuziek.
Een luisterspel uit de tijd toen het ganse gezin nog rond de radio samen zat. Balancerend tussen bloedernst en hilariteit, sereen en wild. Over een gorilla die een bezoek brengt aan de grootstad van de mensen en noodgedwongen op het dak van de Nationale Bank kruipt…

Wat hij te zien krijgt tart zijn verbeelding. Binnen enkele minuten is hij volledig van zichzelf vervreemd. Hij zoekt naar aanknopingspunten en dan duikt plots De Nationale Bank als baken voor hem op. Het doet hem aan de wijfjesberg uit zijn geboortestreek denken.
Wanneer hij tot op het dak klautert, komt hij enigszins tot rust, maar de mensen krijgen hem in de gaten en de reacties vliegen alle kanten uit. Bij de meeste gaat het hun petje te boven.
Onder de massa wordt er druk gediscussieerd en algauw zijn de kampen verdeeld. Zij die angst hebben willen de confrontatie zo vlug mogelijk uit de weg gaan. Zij die week en vertederend naar boven kijken nemen een houding van een biddende aan.
Ondertussen houdt de gorilla het niet meer uit en krijgt de slappe lach, zoals dat wel meer gebeurd op momenten van tergende stress. Onderaan op de trappen neemt een van de leidersfiguren het woord. Het is een man. De redevoering die hij uit zijn pols schudt is verrassend existentieel alsof de mensen zich moeten verantwoorden voor hun bestaan.

'Wij mannen!
Wanneer wij lopen nemen wij ons deel uit de ruimte.
Wij innen ze met ons lijf.
Hoe stil en mager onze gebaren ook moge zijn,
Bij de minste beweging wrijft er lucht over ons vel,
Tast onze contour af op zoek naar het lek:
De scheur die ons ademend man maakt.

Het gat dat wij zo in de ruimte slaan,
Om in de wereld te staan, hem tot ons te nemen en rond te kijken,
Wordt steeds groter.
Toen wij voor de eerste keer onze nek uitstaken,
raakte ons hoofd er nog net door.
Het was om te bleiten zo klein was dat gat in die dagen,
zo overweldigend het binnenkomende licht.

Als wij ons omkeren dan draait alles met ons mee.
Zo zit onze oriëntatie in elkaar.
Wij noemen dat de blik vooruit.

Dat is niet zoals een jong op zijn vlucht uit het nest,
opgeschrikt door zijn dwingende vleugels,
met open ogen en zonder te wegen op de verte
een barst door de lucht maakt,
en innig zwemt,
zomaar zonder meer.

Neen wij staren door een denkbeeldige wand,
opgetrokken uit plexi tegels met erachter:

Het gekwek van de waan
Het meterslange opschurken tegen elkaar en snuffelen.
Het af en aan gejekker door de danszaal.
Het willen deelnemen aan dat voorlopige geluk.
Het imploderen tot enkel gegaap achter dat raam.

Daar overkomen wij mannen elkaar in dompige kringen,
zoals de wasem tussen de lagen van het dubbelglas,
tot wij een wereld in een druppel zien,
snakken wij naar ademstilte bijna.
Hebben wij aan het minste al genoeg:

Ons geslof naar een vrouw om haar hand door ons haar.
Het gesprongen knopje dat ons de plooi laat en
er op stuklopen ook.
En lam uitdijen,
zoals het meisje op de speelplaats,
met granaat én boeket in de hand.
Haar hand spat met de bloemen in stippen uit elkaar.
Zo spreidt zich afscheid naar overal.
Ze kijkt achterom en stuurt ons nog haar lachje na.'

Onderaan de trappen wordt het plots muisstil. De gorilla neemt met beide handen de ruggengraat van het dak vast en kijkt met opgetrokken schouders bedenkelijk naar beneden. Er loopt een koude rilling over zijn zilveren rug. Alles wordt fris en magisch als tijdens een eclips. ..

Dit verhaal is onstaan uit het idee dat wanneer de laatste wilde gorilla sterft, het wel eens gedaan kan zijn met de gemoedsrust van de mens. Het is ook een voorstelling rond vrijheid en het verlies daarvan. De video en de cursieve tekst zijn fragmenten uit de voorstelling.

Je kan de voorstelling boeken of de dvd bestellen via deze link.

Verder wil ik iedereen die dit project mogelijk gemaakt hebben, bedanken:

Koen de Wit
Lode Vercampt
Sabine Bolk
Berk Aarts
Berk Aarts Jr.
Dorien Eggink
Paul Hagenaars
Gert-Jan van den Bemd
Adriaan Müller
Marijke Hoogwinkel
en last but not least: de artalisoasje-crew voor het onstaan van het verhaal.

7 november op De Nachten: voorstelling van de bloemlezing 'Print is dead'

2009-10-26T09:37:00.000-07:00

Print is dead
Verhalen en gedichten van nieuwe Vlaamse schrijvers

De wereld staat op zijn kop. In de vier windstreken woedt er een zelden geziene crisis. Her en der wordt het einde der tijden afgekondigd, het einde van de welvaartsstaat, vaarwel luxe, calme et volupté. Kranten verdwijnen, weekbladen krimpen, de rokken worden weer langer en ook de literatuur komt er, zo lijkt het, bekaaid af. Want wordt er nog wel geschreven? En is zo’n papieren boek niet hopeloos verouderd?
In Print is dead komen 21 jonge schrijvers en schrijfsters aan het woord die de onheilsprofeten de mond snoeren. Het plezier van het schrijven staat voorop. Ja, literatuur heeft nog wat te zeggen. En nee, het boek is nog niet dood. Om dit alles kracht bij te zetten wordt het omslag van Print is dead gezeefdrukt en met de hand van stempels voorzien. Elk exemplaar van deze unieke bloemlezing is uniek.

Print is dead bevat verhalen en gedichten van

Jan Aelberts
Inan Akbas
Ivo Allewaert
Y.M. Dangre
Sammy Deburggraeve
Yannick Dekeukelaere
Sarah De Mul
Emilie Dewitte
Lotte Dodion
Fikry El Azzouzi
Dirk Elst
Maarten Inghels
Sylvie Marie
Eva Mouton
Floris Schillebeeckx
Alexander Soeke
Charlotte Therssen
Christophe Van Gerrewey
Barbara Van Ransbeeck
Reinout Verbeke
Leen Verheyen

Criticus Jeroen Maris verzorgt een inleiding bij deze bloemlezing, die ook tal van jonge schrijvers bevat die meededen aan een van de afleveringen van de Kunstbende.
Marc Verstappen en Harold Polis maakten de selectie.
In samenwerking met Villanella (www.villanella.be).

oktober 2009
paperback, gezeefdrukt en gestempeld, zolang de (beperkte) voorraad strekt
ca. 208 blz.
13,5 x 20 cm
ca. € 19,95
NUR 303 Verhalenbundels
ISBN 978 90 8542 209 9
Omslagontwerp: Herman Houbrechts

tuinkabouter.

2009-10-07T15:23:00.000-07:00

'Ze bewonen een half open bebouwing,
een veredeld tuinhuis, zo eentje waar de lucht
zo doorvliegt, waar ze de straat zo binnenlaten,
waar het achterland zo door loopt.

Hoe zou je zelf zijn?

Het is al moeilijk genoeg zo overal tegenover te staan en
te moeten stappen als iemand die steeds weggaat,
zo vanuit schedelgaten te gapen, naar vogels bijvoorbeeld:
Zij weten van geen onmacht.

Hoe zou je zelf zijn?

Alles schreeuwt hier om koterij, om plant en plavei, om dressuur der wilde natuur.

Ze zeggen nochtans dat de ouden goed zijn in stilte
naarmate ze rakelen, naarmate ze stapelen
en haperen om in de wereld te gaan.

Naarmate ze orde in kooitjes houden,
waarvan de sleutels spoorloos zijn.
Naarmate ze daarover denken en zo.

Ondertussen pelt en schelt het vrouwtje:
Ze is thuis in de bonen en buiten
breidt het erf zich moeiteloos uit.

Hoe zou je zelf zijn?

Haar vent blijft een vent en zwijgt.
En wanneer het er waait en zwaait kijken de buren
over de haag met de neuzen traag naar mekaar.

Hoe zou je zelf zijn?

De muggen dansen zo laag vandaag?
Ik ben benieuwd of het weer zal stommelen en flitsten vannacht.'

Roger en de kunst om op je bek te gaan. (El Negocito, vervolgverhaal)

2009-08-20T09:36:00.000-07:00

Roger hield ervan om op zijn bek te gaan. Dat ging dan zo: “ Wel manneke, tien jaar geleden stierf mijn vrouw thuis in mijn armen. Waar kom je dat nog tegen? Ik zweer het je, het was een heftige madame en ze stierf ook heftig. Aan kanker. Het zat in haar darmen en na het geprul van die dokters zat het ineens overal. Tijdens haar laatste uren hamerde ze erop dat ik wat meer op mijn bek moest durven gaan. Na haar dood ben ik dan café beginnen houden. Iedereen die hier komt en het verdient leer ik terug om op zijn bek te gaan, zich te smijten in wat op hun lever ligt. Af en toe besluit er dan iemand onder mijn klanten om het effectief te doen. Ik zie ze dan lange tijd niet meer. Af en toe sturen ze me een kaartje of springt er een gevallene binnen. Ik geloof dat het met de meeste wel goed gaat.

Dat op je bek gaan is in feite de laatste wens van mijn overleden vrouw. Ik heb er mijn missie van gemaakt. Aan jou manneke, wil ik het verhaal van de laatste uren van mijn vrouw wel doen. Volgens mij ben jij momenteel de enige hier, die er wat aan kan hebben.

De laatste avond die mijn vrouw en ik hadden, vroeg ze me om naast haar in bed te kruipen. Nadat we een laatste keer de liefde bedreven, stak ze een sigaret op, haar handen trilden en er verschenen grote denkrimpels tussen haar wenkbrauwen en op haar voorhoofd. Ze krabde met 1 hand aan haar hoofd, aan de weinige plukjes vaal bruin haar dat ze daar nog had, draaide zich naar me toe en zei me haast verwijtend:

“ Elke dag moet je 1 keer je neus dichtknijpen, liefje. Ogen toe en springen. Zoals je in zee in de hoge golven duikt. Het is zo dat je eens ergens komt waar je nog nooit bent geweest: Door op je bek te gaan. De rest is slap gelul voor rukkers. Ik wil niet dat jij-nadat ik aan gene zijde ben- een rukker wordt. Er zwemt nog genoeg vis in zee. En als geld opnieuw een probleem wordt dan moet je maar gaan waar er geld is en je ding doen. In India weten ze dat al 3000 jaar, maar hier godverdomme, hier blijven ze maar wroeten en oppotten. Dat is niks voor jou.”

Op mijn bek durven gaan, dat was dus haar laatste wens, anders zou de kanker mij ook te pakken krijgen. Ja manneke, haar laatste uren het was me wat. Het is de eerste keer dat ik het iemand vertel, jij mag het horen want ik mag je wel, schrijverke van mijn voeten. Je lijkt iemand die iets heeft meegemaakt of toch tenminste die indruk geeft. Dat is al heel wat. De meeste mensen maken niet veel mee, neem dat van mij aan. Ik hoor ze’r hier dagelijks over zeveren. In het weekend is het hek dan helemaal van de dam. Tjonge tjonge, het is alsof ze hier hun week de geschiedenis komen in zuipen. Om er vanaf te zijn. Rukkers dus, zou mijn vrouw zaliger zeggen.

Weet je wat we tijdens haar laatste uren deden? We hebben samen een schilderij gemaakt. Wat vind je daarvan, manneke? Ze verlangde dat al heel haar leven lang: schilderen maar ze durfde niet. Aan de ene kant was ze ervan overtuigd dat ze alles al eens geschilderd had, ergens in een ander leven. Het leek haar onmogelijk om op dat imaginaire oeuvre verder te bouwen. Het was af en de mensen zouden haar toch niet meer begrijpen. Aan de andere kant bleef het toch wel knagen, dat schilderen. Maar ze durfde er niet aan te beginnen, al die uren in een atelier dat is toch ook maar voor de helft leven, dacht ze zo. Dat leek haar een leven met de rem erop.

Wel tijdens haar laatste uren herzag ze haar mening en hebben we samen een schilderij gemaakt. Niet op doek maar in ons hoofd. We overliepen samen alle dingen die wij leuk vonden en gaven ieder ding een kleur. Rood en wit stonden voor vrijen en de liefde. Rood was de kleur die ze zag als ik haar kutje likte en tegelijkertijd haar borsten streelde. Ze vertelde me dat ze alles wit zag wanneer ze dan door mijn haren ging en de achterkant van mijn oren masseerde. Ik vertelde haar dat het me op die momenten dikwijls, vreemd genoeg zwart voor de ogen werd. Dat het een soort nederig gebed met de duisternis was, een intens gesprek en een vlotte babbelaar ben ik altijd al geweest. Ze moest er hard om lachen. Het deed haar denken aan mijn oeverloos gelul tijdens het schilderen van ons nieuwe huis. Hoe ik altijd alles vollulde als er iets gedaan moest worden. Tja meisje, jij bent de kunstenares, ik ben meer de spreker met de twee linkerhanden. Zo bespraken wij in die laatste uren ons leven samen en gaven aan alles vormen, kleuren, figuren en perspectief. Toen het af was zag ik voor het eerst een schilderij van haar.

Ze had het in mijn kop geprent: in een lichtblauw niemandsland dat eindeloos diep leek uit te lopen, zweefde een kleine rode gebarsten kruik, zo 1 waar ze vroeger olijfolie in deden, de oortjes waren eraf, enkel de lelletjes zag je nog. Aan de onderkant, waar de barsten begonnen zaten er donker groene eilandjes mos. Er liep ook water uit en een beetje rode verf. Uit de dunne hals van de kruik puilde vier witte bloemen, het leken rozen. Twee van de vier bloemen sprongen in fijne zwarte stippen uit elkaar, alsof er zich-na een ontploffing-een zwerm kleine insecten over het lichtblauwe niemandsland verspreidde. De andere twee leken meer op takken waarond ijs en sneeuw zich hadden genesteld. Ze vertelde me dat wij die kruik met bloemen waren, er zaten barsten in om lucht in het water te laten. Om de kruik ook aan de buitenkant te laten leven. "De bloemen rusten er in maar tegelijkertijd willen ze er ook uit.", zei ze met een mengeling van teleurstelling en hoop rond haar lippen. Ze huilde zachtjes en legde haar hoofd in mijn schoot. Ik nam haar sigaret aan en duwde ze uit in de asbak op het nachtkastje. De asbak was wit en van zeezout gemaakt. Alles wat naar de zee rook deed haar hartje sneller slaan.
De lichtblauwe ruimte waarin de vaas zweefde, was voor haar die plaats op de zee waar ze ver aan de horizon in de lucht overgaat. Ze was daar eens graag geweest, zij ze me in tranen. Ik zei haar dat ik nu wist hoe je daar kwam en dat ik haar ging meenemen. Ze lachte en ging door mijn haren. “Wel liefje dan moet je eerst op je bek durven gaan.” "Ik zal dat doen meisje, wees maar gerust."

Roger verzonk in een diepe stilte, hij leek plots ver weg. Ik kon niets uitbrengen en keek rond in het café: Alles speelde zich in slow motion af, het rumoer leek uit te sterven en ik zag overal koppen, smoelen eerder, als in een schilderij van Bosch. Het ganse café was opgebouwd uit grimmige stillevens van scheldpartijen zonder klank. Wanneer ik me terug op mijn barkruk naar de toog draaide stonden er twee kleine glaasjes tequila, twee schijfjes citroen en een lichtblauw zoutvaatje voor mijn neus. Op het zoutvaatje spoot een walvis vrolijk zijn spuigat leeg in zee.

“Kom manneke, wakker worden!”, riep Roger met een uitgelaten lach waarop het café hier dreef. “Kom manneke nog een laatst shot en dan naar huis. Dat ik je hier de komende weken niet meer zie. Ik denk dat er hier iemand dringend op zijn bek moet gaan. Saluté!
“Maar Roger”, pruttelde ik tegen. “Wil je niet verder vertellen over die laatste avond met je vrouw.”
“Nee manneke, ik kan dat enkel in horten en stoten. Het is ook zo veel en het wordt altijd meer en meer. 1 keer per dag kan ik nog net aan. De rest van de dag wil ik op mijn bek gaan. Dan moet je me laten.”
Hij nam het zeezout en strooide het ritueel tussen zijn duim en wijsvinger, goot de tequila in 1 teug naar binnen, likte het zout gulzig van zijn hand en gooide zich onmiddellijk op het schijfje citroen.
“Wel waar wacht je op manneke" bulderde hij met glazige ogen.
"Houd je niet van de smaak van zuiver water dat warm en zoet overgaat in de zwalpende roes van de verre zee?”
"Wel ik begrijp niet veel meer euh, maar ik houd er wel van" probeerde ik nog met een krop in mijn keel.

Het Splendidschrift.

2009-08-01T02:32:00.000-07:00

Op een ochtend als deze zou ik een boek kunnen schrijven. Over de lege straat bijvoorbeeld. Of over de man van hiernaast die wekelijks zijn zwarte 4x4 wast alsof hij een vrouwenrug masseert. Of over hem en zijn vrouw die in het voorbijgaan schichtig in hun kraag duiken, met de ogen schuin naar beneden. Of over hun eeuwige tirades. Knielend, met één oor tegen de muur en handen in een kuipje luister ik wanneer het echt de spuigaten uitloopt, wanneer het geluid van sneuvelend servies hun gekrijs begeleidt. Let wel, ik doe dat enkel als ik me zorgen maak. Ik tracht dan op mijn knieën uit te vissen of het de universele tragedie betreft waarop de mensheid een patent lijkt te hebben: De kunst van het brullende onvermogen.

Soms krijst de baby mee, in de meest gevallen in feite. Qua eerste woordjes kan dat wel tellen. Ik beeld me in dat de baby een meisje is en met het rafeltje uit haar smerige bavet speelt. Het is oranje, het kietelt en kan grote mensen laten niezen. Wanneer ze het voor haar mond houdt dan beweegt het rafeltje, vooral als ze blaast of er geluid uit haar komt. Wanneer ze krijst dan valt het plat, dan komt het zonder hulp niet meer recht. En het kind lacht wat af met haar nieuwe vriendje, het rafeltje. Samen hebben ze het rijk voor hen alleen. Samen bouwen ze een versterkte vesting, een kamp waarin ze dansen met de vliegen. Erbuiten vechten mamma en pappa een robbertje uit. Later als ze wat groter is, mag ze delen in de klappen. Tja, het zit daar niet snor, de ganse buurt weet ervan, mezelf incluis. Ik drink nog wat lauwe koffie met veel melk erin.

Waar was ik gebleven? Ah, iets schrijven, dat was vandaag de belofte aan mezelf. Op de radio klinkt een fluwelen stem die wat pedanterie verkoopt over kruismotieven in Bach's Kunst der Fuge. Tja, iedereen houdt zich bezig vandaag. Het is een kwestie van jezelf voor te liegen, een klein leugentje om bestwil. De verstrooiing komt dan vanzelf. Volharding ook. Ik word zenuwachtig en draai de radio uit. “Dat hebben we ook weeral gehad.”

"Beste, je zenuwen zijn niet toe te schrijven aan het hedendaagse gekir van de slimme presentatrice. Neen jongen, je zit jezelf wat op te fokken, je bent al een vol uur aan je ontwaken bezig. Het baronesje van de radio maakt je enkel duidelijk dat je dringend van de ontbijttafel moet. De buren trouwens ook", zeg ik tegen mezelf.

Zelfreflectie, het is me wat.
Ik duw me met mijn handen op mijn knieën omhoog, geeuw en wrijf de prut uit mijn ogen. De stoel schuift denderend achter me weg, kantelt op de achterste poten en valt als een koorddanser die zich bekwaamt in verschillende kunstjes maar het lef niet heeft om door te zetten. Die eeuwige beginner vindt altijd wel iets dat voor even beloftevol lijkt, maar tegen de tijd dat het interessant wordt, haakt hij af. Wat die eeuwige verstrooide nog het beste kan is vallen, vallen met het nodige drama dat hem onvermijdelijk lijkt bij zulk een stuntwerk.

Bah, stomme stoel, wat een lawaai! Ik ben wakker tot in de uiteinden van mijn vingertoppen en moet dringend naar de badkamer. Ik ben er vandaag nog niet geweest. Wanneer ik in de spiegel kijk, besluit ik om vandaag vrij én fris te zijn. Ik heb er alle tijd voor. Mijn god, wat een voornemen!

Laat ik een ochtendritueel inbouwen: Eerst met een zeker gevoel voor ceremonie de kraan in de badkamer open draaien en de grote moedergodin prevelend bedanken voor zulk zuiver water. Dat het nog lang moge stromen! Dan de polsen eronder en jezelf handje schudden tot je glimlacht in de spiegel. Vervolgens met een zekere souplesse op je rechterbeen huppelend de linkervoet met beide handen vastgrijpen en wassen onder de kraan. Daarna –zonder te vallen welteverstaan- in half staande lotushouding van been en dus ook van voet wisselen. Op deze manier zou Boeddha de Kozakkendans uitvoeren. Ter afsluiting zal ik nederig het hoofd buigen en met beide handen wat koud water in mijn nek kletsen. Ja, laat ik dat doen. Zoals Jezus en de Moslims fris de dag dragen. Ja, dat lijkt me wat", houd ik mezelf voor.

Na mijn rituele wassing in de badkamer ga ik fris en ingetogen naar mijn schrijftafel. Mijn passen worden schrijden, over het laminaat zweeft geluk, maar het schriftje ligt sinds gisteren nog steeds wagenwijd open, op pagina 1. Geen letter kreeg ik er in, enkel wat rare ventjes getekend, dat wel. Misschien kan dat later, wanneer de gelukkige vinder van mijn schriftje echt niet meer weet van welk hout pijlen maken, voor artwork doorgaan. Als het schriftje ooit vol raakt, zal ik het onder de semi-plankenvloer verstoppen. Je weet maar nooit.

In een pc heb ik vandaag geen zin. Je gaat daar zo van staren en ik heb nog een oud model dat na een tijd zachtjes begint te flikkeren. Op weinig geïnspireerde dagen zorgt dat voor nogal wat apathie. Ik voel me dan als een cowboy op leeftijd die in een vreemd duel even voor de lol naar de zich uit de naad werkende samoerai kijkt, zich onder zijn hoed krabt, vervolgens verveeld zijn revolver bovenhaalt en haast zonder te mikken de trekker overhaalt. “Al dat geflits van zwaarden, armen, kreten en benen, waar is dat in godsnaam voor nodig?, vraagt hij nog fronsend aan de spartelende gevechtskunstenaar in het stof.

Ik zet me op de stoel en rijd op wieltjes naar de schrijftafel totdat ik mijn buik ertegen voel. Wanhoop bekruipt me. Wat moet ik doen? Ik heb de lege pagina's niets te vertellen, maak een vuist en druk een paar keer de plooi in het midden van het schriftje plat. Iedere keer weer rijzen beide pagina’s op als twee billen. Zelfs hun werkelijkheid kan ik niet aan, zoals een vertwijfeld schaap dat haar krullen maar zozo vindt, te banaal.

Mijn rechterhand grijpt vastberaden naar een balpen en zet zich gereed op het rechterblad. Mijn linker rust aan de overkant van de plooi. Ik luister naar wat de lucht allemaal doet in mijn neus, knijp mijn rechteroog dicht en bekijk met de linker de lange ruitjes in mijn schriftje, hopend op het grote avontuur dat weldra zal beginnen op pagina 1.

Er wordt gehuild bij de buren en een voordeur klapt met een smak dicht.

More Than Music.

2009-07-06T07:47:00.000-07:00

Vorige week bracht John Watts enkele mensen samen om -op den bots- hun ding te doen. Het werd een verrassende avond, More than Music was de gastheer z'n geslaagd concept.

Het was geleden van het Bemd-festival -wie herinnert zich dat in godsnaam- dat ik de man zag optreden. Ik herinner me zijn falset-stem, enkele fantastische hits en een hilarisch gevecht op het podium met een grote opgeblazen salami. Hij vertelde me dat het sindsdien van kwaad naar erger met hem ging. "I don't like to be in tune", voegde hij er nog droogjes aan toe. Ik merkte dat hij een beetje schrik van mij had maar hij drukte me op het hart dat die angst louter met mijn verkoudheid te maken had. Ik was gerust gesteld. Het concert mocht voor mijn part beginnen.

John Watts werd bijgestaan door contrabas en trompet. Het gaf zijn songs iets wilds, alsof er uit de jazz van die twee punk doorklonk. Achteraf kloeg er iemand dat de man covers speelde. Ik zei haar iets over enkel eigen werk, deed wat vaag over de gapende generatiekloof en de gemoederen waren gesust.

Tussen de bedrijven door bracht ik enkele gedichten van eigen makelij, bijgestaan door Kristof Roseeuw op contrabas, Lode Vercampt op cello en Bart Maris op trompet. Ik hoorde daar ook Soplarte, een blazersensemble waarover ik nog niets vertelde. Deze laatste klonk en zag er fantastisch uit en ik dacht: "Dat verdient op z'n minst een gedicht". Ik sluit dit korte verslag dan ook met hen af.

Soplarte.

kalligrafie met glas is blazen,
tot je adem ergens een weg vindt.
een baan zoals van herfstbladeren
met elk hun vallend hiëroglief.

kalligrafie met glas is stijgen
tot je ergens hoogte vindt.
zoals zoekende vlinders,
die wel overweg kunnen met de wind.

kalligrafie met glas is ook jezelf in het glas laten,
en kijken wat het met je doet,
tot het een blinkend initiaal vormt,
vanuit je lippen, langs je handen
druipt je walm er in.

kalligrafie met glas is ook omver blazen,
tot je adem terug een stem vindt.
een van dalen en stijgen samen,
en luisteren hoe elke paraaf klinkt.

In memoriam Alvaro Guimarães.

2009-06-25T11:38:00.000-07:00

Twee dagen geleden stierf de componist Alvaro Guimarães. Ik schreef hem de volgende brief:

“Ziet u die levendige figuren? die geometrie van mijn lijden? Er zijn van die bliksemschichten die heel sterk op ideeën lijken. Ze geven inzicht, - van hier tot daar… En toch laten ze me in onzekerheid. Onzekerheid is niet het woord… Wanneer dat ene op handen is, voel ik in mezelf iets verwards of onbestemds. Dan ontstaan er nevelige plekken in mij…, opeens doemen er wijde vlaktes op”. (Monsieur Teste, Paul Valéry)

Je bezorgde me kippenvel toen je me dat dunne boekje van die rare Fransman in mijn handen stopte. Je keek eens lief over je leesbril en mijn adamsappel wist niet meer wat gedaan. “Hier manneke, lees dit maar”, zei je nog. Je handen trilden, je trok de sigarettenrook haast tot in de tippen van je tenen, je kuchte luid en sardonisch. Ik voelde me betrapt, gooide het over een andere boeg en repte mij naar de nachtwinkel om enkele flessen wijn. Ik kreeg het gevoel dat onze dagen waren geteld, dat ik dat ergens al lang wist deed niets terzake, je was brutaal en al gniffelend bij me binnengegaan, je doorbrak mijn protocol en je was er ook eerlijk in: “ Je bent nogal pathetisch, manneke!”

In een seconde waren we de slimme maar afwezige jongens achteraan in de klas, samenzweerders. Jij bleef veruit de slimste, de wildste ook. Het was tegelijk loodzwaar en super onnozel, dromen maken en er tegen beter weten nog in geloven ook.

Op dit ogenblik leer je me een harde les in loslaten Alvaro. Ergens weet ik dat ik je altijd zal blijven opzoeken, Le Rouge et le Noir: in stilte, in muziek, in andere mensen op straat of op café. Als er muziek is dan gaat het nog het best, dan zie ik jou op de preekstoel kruipen en dirigeren, je dromen gesticuleren en alles geven, dat was bij jou veel met altijd dat tikkeltje meer. Het vloog trouwens alle kanten op met jou. Net zoals muziek kunnen we er nooit over zwijgen, maar het echt vatten, zomaar in een knip, neen dat wordt ons hier niet gegund. Het is trouwens een half mirakel dat muziek er is, zonder zou het hier toch een misplaatste grap zijn, niet? Ja natuurlijk liefde en vriendschap ook, dat heb je me nu wel geleerd.

Ik beloof je dat ik verder zal zoeken, alle hoeken van de kamer zal aftasten en niet zal rusten tot ik in staat ben om op die wijde vlakte rond te gaan en echt te kunnen kijken. Ik hoop ook dat de schaduw die je dood nu op me werpt zal gaan glanzen. En dat ik je niet overal zoek zoals ik nu doe de laatste dagen, want het is me nog te teleurstellend, alles lijkt me onvoldaan.

Alvaro, ik weet dat je op dit ogenblik al onder de sterren bent, die ene die fonkelt terwijl ze er niet echt is. En ik hoop ook dat ik niet zal vergaan onder haar sterker bestaan. Dat is een opdracht, Alvaro.

Rust nu maar uit. We zullen de boel wel draaiende houden en bezig zijn met vol zijn van jou geheimen.

Ciao Alvaro. Ik blijf luisteren.

Dirk x

Antares Festival, Roemenië, 11e editie.

2009-06-05T02:56:00.000-07:00

Vorige week zaten we daar nog, in Galati aan de Donau.

Fjorton en Philip Meersman zochten een half jaar geleden enkele gelijkgestemde dichters en muzikanten om in Roemenië het kot op stelten te zetten. En ik denk als ik er nu op terugkijk, dat we dat laatste wel gedaan hebben.

Pisteffo, Jasoro, ik en de twee hierboven vermelde "bewogen bewegers" zouden ginds eigen werk én een ode aan dode vlaamse dichters brengen. Het ganse zootje werd vertaald door de dichter en coördinator ter plaatse Peter Sragher. Een welgemeend Halelujaah voor mans werk is hier zeker op z'n plaats.

Peter kwam ons oppikken in Boekarest om de trein naar Galati te nemen. De waterpijp, drank en discussies van een avondje Boekarest hadden hun werk gedaan: We bevonden ons al in een, laten we zeggen liederlijke staat, een uitgelatenheid die je voelt als je licht duizelt en merkt dat niet alles is wat het lijkt. We zouden het nog kunnen gebruiken.

Het hotel in Galati was er 1 uit een folder: groot, zeer veel balkons, met uitzicht op de Donau, een entree met dak, hoge trap én rode loper, jawel. Ikzelf deelde een kamer met Pisteffo, wat zeer vlotjes verliep. De rest sliep elders op de gang. Domnulei betekent in het Roemeens "man", uitgesproken dom-nul-ei, tja die Roemenen hebben het wel bij het rechte eind kwa benaming van die meer behaarde ondersoort. Kortom, we vielen met ons gat in de boter, daar in dat hotel.

Tijdens de avondwandeling langs de Donau begon het "gesocialiseer" met de buitenlandse gasten. Netwerken is zoveel leuker in real life, in prime time laten we zeggen. In het begin was ik wat geïntimideerd door het kaliber van de buitenlandse gasten maar gaandeweg ontdekte ik toch mijn eigen kaliber want losgerukt uit je veilige wereldje sta je soms in je bloot gat en kan je best een tandje bijsteken in de trant van: "Euhm wat doe ik alweer goed en hoe zit ik zo een beetje in elkaar". Dat soort zelfbewustzijnsaanvallen.

Ik begreep ook dat er van onze delegatie en onze Dode-Dichters-Performance veel werd verwacht. En dat mocht ook, als ik er nu met de glimlach op terugkijk.

Tijdens de wandeling babbelde ik met Hassan Téléb, een professor filosofie én dichter uit Caïro. Hij sprak me o.a. over het godsbeeld bij de Soefi's, de nood aan een globaal pact met verdraagzaamheid, openheid ook. Deze Homo Universalis vatte in een knip de toon van het festival.
Hassan heeft in Egypte problemen met de censuur. Toen ik dat hoorde dacht ik aanvankelijk: "Waaw, dat is echt wel rock'n roll!" Later kreeg dat toch een wrang smaakje, alsof men nog steeds de wijsheid de wereld uit wil bannen. Ik dacht dan ook onmiddellijk aan mijn eigen landje, die bananenrepubliek waar iedereen het voorlopig -buiten de groeiende massa uitzonderingen- goed heeft. Ik dacht ook aan onze kneuterigheid, ons slappe gedoe binnen de verkaveling. "Tja we hebben dringend een stevige bolwassing nodig", dacht ik nog met het nodige vilein rond mijn lippen. "Back to basics", dacht ik ook.

De eerste dag van het festival hadden we een lezing in een school. Again a poetry day, a poetry day again, everyone's at it! Voorlezen of voordragen zegt veel over de dichter zelf. En we kregen het hele gamma: Van onhandig verlegen tot wild, sensueel en zelfs sexueel, die dichters toch. Pisteffo sloot af met een liedje uit zijn hitfabriek en mocht nadien als een echte rattenvanger van Hamelen zéér veel handtekeningen uitdelen aan nog meer meisjes. Poëzie roert niet altijd in datzelfde potje der saaiheid, tja op dat schooltje hebben we dat niet slecht gedaan.

De programmatie verliep verder op het ritme een wilde stier (domnulei) met een groot hart en met een nog groter talent voor georganiseerde chaos. Wij als Belgische regelneven kozen voor het motto: "Go with the flow, we"ll see where we end up!"

En dan kwam de dag van onze Dode-Dichters-Performance. We kregen het Museum voor Schone Kunsten als locatie. In dit plaatselijke SMAK hadden ze zelfs een vleugelpiano. Hier zouden wij Jos de Haes, Hugo Claus, Paul van Ostayen en anderen eer bewijzen. Hier zouden we zenuwen krijgen en zweten na de talrijke lezingen die onze performance voorafgingen. We sloten af met een eclectisch Singer Singer Naaimachien, met een piéta en het gebrul van een marktkraamster, met het ijle geluid van de verte en op de uitgemeten passen van een kapelaan. Sommige toeschouwers keken verbijsterd, de meesten lachten en nog anderen waren misschien blij dat het gedaan was.

Een dag later kregen we allemaal "een diploma in cultuur" en spurtte ik naar de taxi. Ondertussen zat Roemenië al flink in mijn hart te bonken en voor ik het wist zat ik samen met Fjorton en Philip waterpijp in Boekarest te roken, en om ons festival volledig af te sluiten namen we die laatste nacht de brulkikkers van Boekarest op. 1 druk op de knop (van mijn GSM) en ik hoor Roemenië terug brullen. Het laatste wat ik dacht op het tarmac van de luchthaven was: "Hier kom ik nog terug."

Momenteel werk ik aan een uitgebreide bespreking van alle dichters die aanwezig waren op het festival, maar voorlopig moeten jullie het stellen met dit ego-document of verslag.

Groeten,

Dirk

Flinke Frank op Jazz sur l'herbe.

2009-05-20T07:08:00.000-07:00

Flinke Frank was dit keer naar Egypte geweest. Hij had er kinderen op vlotjes op de Nijl zien bedelen. "Ze volgden gelijk de meeuwen onze luxe-boot", zei hij bits alsof hij die vergelijking nodig had om het beeld van die stakkers op hun vlotjes te vergeten. Het schip waarop hij zat vond hij maar niks, het vuile water al evenmin.

"Op den begane grond zat ik op een koets door Luxor te sjezen, maar dien Egyptische wagenmenner sloeg gedomme wel twee keer keihard met zijn zweep oep dat arme paard. Den derde keer dat hij het wou proberen, pakte kik in ne knip zen zweep vast, trok het uit zijn pollen en sloeg met het handvat op zijnen bol. Merde dat hadden ze daar nog ni gezien: "Ne witte die een zweep uit de poten van nen bruine trekt." Verdoeme ventje gehad mij moeten zien zitten op die kar; ik heb het volledig van die wagenmenner overgepakt en gelijk ne wildeman door Luxor gekrost.

Tja die tempels, dat is me wa, daar hangt iets geheimzinnig, die mannen hunne geschiedenis zit daar in de stenen hé, allemaal dood zijn ze: die helden, alleen nog wa tempels en graven, veur de rest ist allemaal nostalgie. Ja tis daar wel om nostalgisch te worden, er leven zelfs al Egyptenaren in de vuilbakken. Ik heb daar nog mee kleinmannen in de stront gespeeld, het kwam bijna tot aan mijn knieën. Dat is toch echt schandalig, niewaar?

Maar allé soit ik zen blij dat de free-jazz in Gent weeral den boel overhoop haalt. Want dat doen ze hier toch hé, zoelang spelen totdat auwe kop er hoerendol van wordt. Tja sommige mensen hebben da geire natuurlijk. Tis ook es iets anders.", zei Flinke Frank die ooit nog in Namibië op een struisvogel heeft gereden. Ik kwam eigenlijk voor de muziek maar ik kon Flinke Frank met zijn moustache en eeuwige hoed niet links laten liggen. Naar een jazzfestival gaan heeft iets van een avondje El Negocito, je verstaat niet alles en soms helemaal niets maar je begint er wel van te houden en daar doen we het toch allemaal voor, niet?

Vorig weekend ontdekte ik dat muziek wit kan klinken. Het was Arvo Pärt met zijn "Für Alina" die me zo deed kijken. Ik had het al gehoord maar nog nooit zo. Mijn adamsappel wist niet meer waar kruipen, mijn hart schreeuwde om liefde en voor de rest werd alles wit, spierwit.

Dit klinkt natuurlijk nogal abstract maar ik heb het gevoel dat de winter die we nu toch achter de kiezen hebben om niets anders vroeg dan abstract. Alsof de lente mijn hoofd weer op mijn lijf vijst, wat met de verbindingen speelt en uiteindelijk het land verlaat om me achter te laten met een lijf dat alle begeerte en opgekropte weldaad naar mijn hoofd delegeert. Ik raakt dan danig in de war want ik was al te lang de droge redelijkheid gewoon. Ik was bijna vergeten dat er ook sap door het vlees stroomt. Dat dekselse christendom: Je raakt er ook nooit vanaf!

Tot slot wil ik even aanstippen dat ik vorig weekend aan enkele fantastisch concerten mocht deelnemen, met een laatste (voor dat weekend althans) de kers op de taart, bij onze noorderburen. Enkele impressies kan je vinden op de webstek van beeldend kunstenares Sabine Bolk en fotograaf-clarinettist Koen De Wit. De danser in het wit is Luk 'Dizzy derwisj' Sips.

Groeten,

Dirk

Enkele gedichten vonden een publiek.

2009-02-05T07:47:00.000-08:00

Deze maand gingen enkele van mijn gedichten de wereld in en daar ben ik blij om, ook omdat ze geen eeuwigheid op mijn USB zouden ronddwalen. Ze zijn de deur uit. Ik wens hen het beste, hun toekomstige lezers ook trouwens.

In het tijdschrift Digther kan je deze maand o.a. "uitroepteken" lezen. Het staat tussen andere fijne gedichten van enkele leden van Collectief Balein en andere schrijvers.

Het dorpsgedicht "Oelegem" dat ik naar aanleiding van gedichtendag schreef vind je hier. Je moet zoeken en klikken ergens in de Kempen of je kan natuurlijk ook het ganse land afdweilen. De landkaart verbergt nog tal van pareltjes.

Tenslotte is er ook nog barcode dat via Op Ruwe Planken op het Nederlandse ANS terechtkwam.

En als je er echt niet genoeg van kan krijgen, mag je een kijkje nemen op de site van het chao-poëtisch muziekprogramma Klokkespijs op radio Centraal. Je kan kiezen tussen verschillende podcasts die klinken als hoorspelen uit de tijd toen het ganse gezin nog rond de radio samentroepte.

Groetjes,

Dirk

Het tijdperk van de vis.

2009-01-26T02:31:00.000-08:00

op gezette tijden loop je door het signaal,
infra-rood dat zich beeldmateriaal scant.
een deeltjesversneller en een connectie met masten,
een uitzending door derden.

niemand is resistent, noch stralingvrij,
als je zwijgt spreek je nog.
onderduiken was vroeger zo heerlijk.

lek je toch uit het web dan maakt men je onklaar,
met een nachtkijker op je kinderen, je paspoort op non-actief:
elke deur zal piepen, je wordt een knipperlicht,
in de taxfree zone een horige en

waar het klokje tikte, dendert nu de tamboer van het slavenschip,
aan de mast klappert'r schrik met knoken eronder.
je T-shirt knelt door het openvouwen der schouderbladen.
een scheur maakt je zwijgend mens,
de geur van oksels ook.

ik zeg het je: “Niemand is resistent.”
natuurlijk,
een tijdperk zomaar uitzitten is slecht voor de intuïtie ervan.

krak misschien de chip uit je kaart.
ik ken wel een paar mensen die erin dealen.
dat is toch al een begin.

Pierre Anckaert Trio.

2009-01-13T07:41:00.000-08:00

Een tijdje geleden schreef ik een gedicht op een concert van Het Pierre Anckaert Trio. Dit gebeurde naar aanleiding van "Staf", een multidisciplinair project rond de jazzfotografie van Staf De Prince, een project van het Centrum voor beeldexpressie, Creatief Schrijven, Danspunt en Muziek Mozaiek.

De catalogus bestaat enkel op papier en geeft een impressie van de groep "On the road", een interview met Pierre Anckaert, foto's van roemruchte jazzmannen, jazzpoëzie en meer van dat fraais.
Mijn gedicht uit dat ferm boekje kan je hieronder lezen.

het jazz-concert.

er wordt gestemd, het licht valt over het quartet.
het breekt de vlakte, uit de vlakte een orkest.
in de club verstillen schoenen,
de avond neemt ons weg

de muzikanten grijpen de tijd.
de ontplooing klinkt totaal.
niets valt er nog te graaien,
alles weg met soms nog wat beelden,
die je allang wou dat je ze zag.

hier luisteren wij mensen al eeuwen naar,
sluiten onze ogen, tuiten onze oren,
van links naar rechts,
tot het geluid in ons samenkomt,
waar ook het koude reptiel schuilt,
het snelle instinct van TI-KI-TAK TI-KITAK KITAKITOEMVLAM!

een leven dat je niet voortdurend ziet,
zoals een slang die golft door het zand en haar wereld weet,
zomaar zonder meer.

TI-KI-TAK TI-KITAK KITAKITOEM VLAM!

en de laatste noot, de hoogste, duwt ons tot het uiterste.
tot we'r aan doodgaan en samen sterven.
tot de volgende,
en dan willen we weer.

De vinger en de mier.

2008-12-27T10:34:00.000-08:00

Met “ja eventueel misschien eigenlijk wel” kom ik niet verder dan de woonkamer en wat geslons in mijn broekzakken. Ik bengel met mijn schouders als een kleerhanger aan een denkbeeldige vijs in de lucht. Ik voel gêne om mijn leven, om mijn lijf waarin ik opgesloten zit, om mijn lijf dat te veel ruimte inneemt ook. De dag is nog niet goed en wel begonnen en ik sta al op barsten.

Telkens opnieuw sterf ik starend naar de grond, met de kaken stevig op elkaar, met wiegende heupen en handen in de zakken van het spaak lopen, keer op keer. De bal ligt in mijn kamp en ik laat hem daar liggen. Ik lig met dag en nacht overhoop en spreek nog maar half. Ook na sloten koffie. Mijn andere helft lijkt te waken, gescheurd aan de ontzettend vage uren want ook zij kunnen mij niet aan.

Ik leg me erbij neer en open de voordeur. Sommige mensen hebben een meditatiekussentje, wel ik heb mijn dorpel. Ik zit er dagelijks voor me uit te staren, gehurkt met één hand -mijn pols- op mijn knie. De andere schildert met de wijsvinger onbestemde lijnen in het zand. Daar wil hij het hoge woord voeren maar wordt telkens overweldigd door -een voor mij althans- sprekend detail: Het surplace van een mier met een broodkruimel. Het patineren van zijn achterpoten in het stof en zijn bruuske start, zenuwachtig en met zeer kleine gebaren volgt hij blindelings het spoor van de rest van de bende, die ondergronds ging om kathedralen te bouwen. Zijn twee voelsprieten graaien in de lucht, alsof hij de komst van de vijandige vinger doorseint aan het miljoenenlegertje, met hun beruchte kettingreactie als één groot lijf uit duizend gelede soldaten in één groot gebaar, “op feeling”, zoals wij zouden zeggen.

Nergens ter wereld krijgen we een beter zicht op een griezelig perfecte orde, zonder al te veel ruis van een verlangen om uit te blinken in jezelf.

Mijn vinger trekt zich terug en krabt bedenkelijk aan mijn kin. Er passeerde een uur zonder dat ik het in de gaten had. Wel, dat mierenuur op de dorpel maakt een goede kans op verslaving, op een gewoonte die het bij mij aangenaam verblijven vindt, zoals het verlangen naar een steil kussen waarin je je kop kan laten zinken en de kamer beluisteren op het wit van het plafond, je oog laten dweilen naar overal tot je de mierenijver onder je huid voelt kruipen en opstaat om de rest van de dag te dragen. Zonder te mopperen over de flarden gedachten die enkel binnensmonds blijven. Of het wild enthousiasme dat bijna je borst doet barsten. Dat ontzettend avontuur in je lijf waar niemand weet van heeft, omdat je er enkel in hints kan over praten. Hier en daar spreek je dan een woord van de zinnen die in je hoofd zitten, uit. Je zwemt van woord naar woord en dat gaat supersnel zodat je de zinnen ertussen zelden uitspreekt. Je kan het niet helpen: dat veronderstellend gebazel, die wollige klank van de verwarring, het gewauwel op je zoektocht naar een grondtoon, het getril van het middenrif en jeukende oren als je hem te pakken krijgt, het pover gebabbel in wilde associaties met hier en daar dus een woord dat je kan beluisteren als in een quiz. Met een vraagteken erachter, zonder duidelijk antwoord want in tegenstelling tot de mieren modderen wij maar wat aan.
Alsof die spartelende mier me -mijn vinger eigenlijk- vanuit zijn ooghoeken toesnauwt:

" Kijk maar goed hoe ik dat hier zonder nadenken allemaal klaarspeel. Haast blindelings. Ik ga er met mijn volle gewicht tegenaan. Jij peutert er maar op los. Je komt nooit to the point. Er rest jou enkel een poging en veel vragen, elke keer weer, niet meer of minder dan dat. Dus kijk maar goed uit je doppen. Dat is een voorrecht, want eigenlijk zijn het je zaken niet. En bemoei je vooral niet met ons. Daar komen enkel problemen van."

Leterme I

2008-07-16T07:05:00.000-07:00

Wat op zich op kwantiteit leek,
bleek van dichtbij heel wat minder.
Wel strak proper en in orde, dat wel,
maar vaag verkleurde de wereld al buiten het dorp.
Terwijl Vlaanderen liever achter de haag bleef om te masturberen,
starend naar beneden, alsof de grond het Ik de navel regeerde.

Nu hebben ze die schooljongens plots voor de klas gebombardeerd,
met een spreekbeurt over hun koetjes en kalfjes
en wat hebbelijkheden die ze zo graag willen,
maar ze komen niet verder dan:

"die en die heeft dit en dat van me afgepakt".

Misschien moet de juf hen wel buitenzetten,
op strafstudie, gevolgd door een frisse trip naar de kinderboerderij.
Daar blaten de witte, de bruine en de zwarte schapen met elkaar,
en als zij dan lopen dan loopt de rest gewoon mee.
Niet naar het gras dat groener is op een ander.
Neen, ergens op een weide buiten de verkaveling,
waar ze de hebbelijkheden vergeten,
die ze opliepen tijdens de trage dagen in hun winterstal.

Al dat blauw in de straat.

2008-07-02T03:12:00.000-07:00

Enkele jaren terug hoorde ik wel wat mensen pleiten voor meer blauw in de straat. Wel vorig weekend trad ik op in de Boterdaelestraat. Een gezellig straatfeest viel me te beurt. Tussen de acts en de groepen door verheugde de blauwe arm der wet ons met een vijftal bezoekjes. Ze waren met twee. Je had de joviale flik, in een keurig hemd en dito broek. Hij had een kaftje bij zich en leek wel zeer geïnspireerd vanalles te noteren. Kortweg hij was een schrijver. Zijn compagnon de route was een vrouw, gehuld in een kogelvrije vest, je weet maar nooit met die buurtfeesten. Trouwens er waren punkers gesignaleerd, naast en op het podium! Wel het duo ging af en aan. Het leken wel twee dwaalgasten op zoek naar zingeving in de ondragelijke lichtheid van een zaterdagavond. Ik begon toch even te vermoeden dat het om een sketch ging, die van de klak, de matrak en de mitraillette.

Wel ik heb me reuze geamuseerd die avond. Enkele leuke mensen ontmoet en een straf optreden gezien: Tiny Legs Tim, men onthoude die naam. Achteraf ging ik tevreden naar huis, ik doorkruiste het centrum van een uitgelaten stad op zoek naar mijn lief. Maar en mijn excuses er is altijd weer die maar, er was wel zeer veel blauw in de stad. Er zat blijkbaar een nest. Op de terassen, aan bankautomaten, in busjes, in vacatures geschilderd op de tram -trouwens 2000 man ter versterking van het blauwe legertje- , aan de cinema en op café. Wat de één een veilig gevoel geeft, voedt de ander zijn paranoia. Ik behoor tot die laatste: de door het rechtse tsjevenleger op stang gejaagde meerwaardezoeker.

Zondag ging ik naar de bakker om de hoek. De deur van de winkel -of moet zeggen shop- gleed zomaar voor me open, alsof die deur me al van ver voelde aankomen. Ik keek naar boven en ik zag boven de deur een oog! Wie zit er achter dat oog? Wie bedient de bakkers-cam? Doet die deur dat zelf, zoals in de trein of hebben ze daar extra personeel voor nodig? Toch weer niet het meer blauw uit de straat! Aan de bakkersmevrouw durfde ik het niet te vragen. Haar " Wat zal het zijn?" zie me eigenlijk: " Ik sta hier wel maar ik ben eigenlijk geen bakkersmevrouw maar de eerste gebotoxte middenstandsrobocop met een derde oog boven de deur. Dus pak je volkorenbroodje en scheer je weg, of ik schuif je tussen mijn deur en roep de flikken." Je ziet het, die gezapige zaterdagavond had me toch flink te pakken. Sindsdien zie ik ze soms echt wel vliegen en heb ik last van die uitwas aan fantasie. Gisteren bijvoorbeeld, zag ik een paarse flik rond mijn fiets drentelen! Als er zich een psycholoog onder mijn talrijke lezers bevindt, meld je aan aub. Of een bioloog! Want als je gestoken of gebeten wordt door een paars beest in de natuur, dan kan dat aardig beginnen zwellen.

Zondag lees ik trouwens voor uit eigen werk. Jullie zijn allemaal welkom in het koffiehuis van vzw Trafiek in de Haspelstraat 37, in het parkje naast De Vieze Gasten in Gent. Ik houd mijn hart al vast.

Een wandeling in Gent

2008-07-01T16:49:00.000-07:00

een avond met je arm door de mijne
en in het boek in de andere hand
valt er regelmatig een stilte
in de sneeuw

een zwerfkat morrelt geruisloos
in wat restjes van een kartonnen doos
aan de voet van de kathedraal

het is raar voor de tijd van het jaar
zei daarstraks iemand aan de bar
wel euh zonder de sneeuw valt dat nog wel mee
neenee, ga maar eens naar buiten
een seizoen vergist zich nooit

uitgehongerde pezen kraken
een doodseskader in het straatlicht
Nosferatu dacht ik plots
en witte lijken na de bommen
naakt aan de kant geschoven
op hoopjes langs het kanaal
en overal plunderaars die vingers kraken
om het goud of zilver
of een tand hier en daar

een naakte vrouw staart
grimmast uitzinnig
krabt wat met haar uitgemergelde kootjes in het puin
smijt stof en wat korrels
haar laatste wapen
maar raakt niet verder dan haar misvormde been
ik sidder
lijkwitte lucht
een schedelgezicht

de geur van verbrand haar
krijgt me op de knieën
ik val en houd me voor dood
voor al die grote zwarte laarzen

bruine mantels porren aan de lijken
achter mij hoor ik een kille rukwind
het laatste gekerm uit het krioelend afval
dit deel van de stad
heeft haar best gedaan

de bewoners met de helft uitgedund
de andere helft had zich getraind
zij begrepen het masterplan
en wij samen hebben er ook een
we kijken zwijgend om ons heen

sneeuw rond groene knoppen
en de boom zit in het wit
tegen midden maart valt er niets te beginnen
enkel wat punten een lijn
en koude wind

onze passen treffen zich in rij
in volle lengte
sluit de avond rondom ons
en een merel die laat op is
houdt de wacht

een groene fles in de sjofele zak
een kraterige kop
in hem brabbelt zure wijn
krabbelt als een hond aan zijn vlooien
met een gage tot het onderste rek

de mensen van het plan zijn hem vergeten
ofwel bevinden we ons in het goede stadsdeel
en heeft hij geluk

en wij samen op de brug maken plannen
we kijken zwijgend om ons heen

een sloep en twee schippers met lange stokken
verliezen een lijn in het water
die geen punt aan het einde vindt

maar een schipper laat de stok voor wat hij is
ik geloof dat zij de vrouw is

en hij die maar wil varen
maar hoe te varen vergeten is

er loopt water in mijn schoenen
klimt koud
ik klem me stevig vast en
buig als een pianist over het water
voel aan mijn vinger hoe het met het water is gesteld

maar wij laten niets nog doordringen
alles zit vol zo
we kijken zwijgend om ons heen

Zonder titel en met Marie

2008-04-12T01:38:00.000-07:00

Op een strand van glas ligt een boot om de hoek
die verzonnen blijkt. We trappen hielen open
Hier valt geen krab meer te bespeuren
of graven cirkels zich in ‘t zand.

Een hoos graait zeilen
en wervel
windt

zich
op

waait
weer over
over onze hoofden.

Lijnen treiteren ons vel.
In afwachting blazen we beelden
naar de aarde. Ontglipt zout ons radeloos
en breken golven. Nooit geweten waardoor.

een gezelschapsgesprek

2008-04-10T07:24:00.000-07:00

wil je in je gezelschapsgesprek slagen
dan moet je redeneren naar wat er in het gezelschap aan rede rest

stap voor stap dat redeneren
voetje voor voetje je woordjes delen
en in gedachten verder vooruit
niet zo ver natuurlijk dat het op achterblijven lijkt

het gezelschap zou je voortdravendheid als desinteresse kunnen catalogiseren
spoedig zal je dan stilzwijgend weglijden
en in gedachten alles bekijken vanachter je raam

neen
zoek maar conclusies en meningen
oordeel vanuit je positie met oog voor het geheel
en trap je door al dat redeneren op lange tenen
glimlach en zwaai dan naar die tenen
die zere tenen van ons schouwtoneel

Anihilisse sees a girl on Begging Street.

2008-01-16T11:29:00.000-08:00

On the corner of this darkening street
begging humble for whom Lucy hears the rich sounding feet
Her face is dimmed in grey
as her eyes mirror the live she once had
she crawls up and tiny her voice prays :

« Please give me an euro, or a couple of those
what else is there to say
I even don’t remember those days I spent with tender. »

At the canal she paralized the words she wants to say
as she has the shouting of her blood to obey
passengers go by and freeze in their gaze
as they see her deep sunken eyes in her ghostly face

so as I approach this haunting soul
will not my smile drain in the luck it stole
as joy suffers from the ones in shame
we look aside she’s still the same

I hope she never nearly thinks about the ones
who have decided to forget her sight
and neglect the doomed who are dwelling
a certain time to walk the night

She beggs, hears the whispering veins
eats like a dog way too long in his cage
at least she’s happy for what she’s got
it all depends what the day brings for a shot

Lucy liked to steal while she was giving ahead
once they came in her she took their health instead
she once killed a man because of his wedding ring
but none could proof how she did such a thing

so as I approach this haunting soul
will not my smile drain in the luck it stole
as joy suffers from the ones in shame
we look aside she’s still the same

One day a bunch of angry straight guys
surrounded her image on their quest to revenge
to revenge the bitter smell you taste in their shortcoming nothingness
She laughed at the circle, invited their anguish, and accepted their mess
the rite has to be quickly as she’s being slaughtered none cries
after the rage only her costume has been seen
of the inperfect actor in their world’s scene

At last her tiny voice died, fade away
yet her eyes were here to stay
They sometimes peep in your closen heart
as prisoners put between walls of glass

so as I approach this haunting soul
will not my smile drain in the luck it stole
as joy suffers from the ones in shame
we look aside she’s still the same